Reviews about our albums

Update 30-03-2017
Wasser – Prawda

The Veldman Brothers – Refuel

Mal wieder der Tank leer? Zumindest musikalisch kann der Fan von Blues & Soul beim neuen Album der niederländischen Veldman Brothers gehörig auftanken.

Beim ersten Hören hat sich wenig geändert: The Veldman Brothers haben ihren seit Jahren patentierten Sound nicht geändert. Und das ist eine äußerst gute Nachricht. Die Musik der Band um die Brüder Bennie und Gerrit Veldman wird noch immer vom spannenden Zusammenspiel von Gitarre und Hammondorgel und den beiden so unterschiedlichen Gesansstimmen der Frontmänner geprägt. Und vor allem haben sich die Musiker nicht den lockenden Rockklischees ergeben sondern spielen auch 2016 eine Mixtur aus groovendem Blues mit jeder Menge Funk und Soul ohne dabei die Rockfans abzuschrecken.

Refuel mag als Album vielleicht ein wenig glatter produziert sein als die Vorgänger. Doch das kommt den tollen Songs wirklich zu Gute. Wer beim Bluesrock mehr Wert auf Blues und Soul legt, hat mit “Refuel” ein Album vor sich, das von vorn bis hinten Spaß macht in seinem Wechsel zwischen groovenden Balladen und nach vorn rockenden Bluesnummern. Sehr schöne Scheibe!
tags: 2016, Blues, Bluesrock, Niederlande, Soul, The Veldman Brothers

Bron: http://wasser-prawda.eu/index.php/the-veldman-brothers-refuel

——————————————————–

Bluesnews Nr. 89′: 5 Germany  25-03-2017

March 23, 2017 – Blastblues Magazine  – USA

the veldman brothers cd imageThe Veldman Brothers – Refuel

www.veldmanbrothers.com

Self-release

11 songs – 45 minutes

Refuel is the sixth album from leading Dutch blues-rock band, The Veldman Brothers, with 10 original songs written by singer/guitarist Gerrit Veldman and one track by Gerrit’s brother, Bennie, who also plays piano, organ and harmonica as well as contributing one lead vocal.

The album opens with the mid-paced instrumental shuffle of “Brothers Groove”, which highlights Bennie’s glorious B-3 solo and Gerrit’s bitingly melodic guitar playing, as well as reflecting the influence of Stevie Ray Vaughan, circa Soul To Soul. It is obvious that these boys can play the blues and, even though most of the rest of the album lies in the world of rock, the blues feeds into much of what they do.

The straight-ahead rock of “The Only One” benefits from more nice organ from Bennie and a tasty wah-wah guitar solo from Gerrit before Bennie mixes piano and organ on the Faces-esque “Losin’ It”, on which his brother convincingly channels Rod the Mod in his vocal performance.

The upbeat shuffle of “I Found” has echoes of Gary Moore’s 1990s blues albums while “Stay Close” recalls the Black Crowes as well as Rod Stewart, in both Gerrit’s slide guitar playing and his vocals.

“Journey” is a slow, acoustic 12 bar blues with excellent lumping drums by Han Neijenhuis and a fine harp solo from Bennie. One of the joys of the album is how well the brothers work together and complement each other. Gerrit is a top-class guitarist, singer and songwriter, but it’s Bennie’s subtle contributions that provide the essential support to enable Gerrit to shine. And when Bennie does take a solo, he kills it.

The shuffle of “What Is Wrong” is distinguished by its distinctive guitar introduction, which is then repeated in tandem with the keys. A similar trick enhances the heavy funk-rock of “No Love Song”, with Gerrit contributing some beautiful hanging, weeping notes between Bennie’s vocal lines.

The discordant heavy rock riff of “Suspicious” is memorable with Bennie’s superb organ playing once again elevating the song above what could be a simple rock track.

The soul-rock ballad “Carry On” reaches back to the late 1960s before the album closes out with the ZZ Top-esque boogie of “One Step Closer” with Bennie back on harp. The rhythm section of Neijenhuis and bassist Fred van Der Wende, who are splendid throughout the album, absolutely nail the dynamics necessary to keep a one chord song interesting.

Refuel is superbly produced by Roy Klein-Entink and The Veldman Brothers, who have captured a warm, very live sound. As an aside, it is perhaps curious that so much effort has clearly been put into what is a very impressive CD, but the band’s website (or at least, the English language part of it) has barely been updated over the last two years and so focuses primarily on Livin’ By The Day, the band’s previous CD release.

The Veldman Brothers bill themselves as a blues band and have won a number of blues awards in the Netherlands. The music on Refuel, however, while very enjoyable, is a long way from being the blues. Rather, it is traditional blues-rock with a heavy 1970s influence.

Nevertheless, there is much to enjoy on Refuel. The songs are well-constructed and played with great dexterity and no little virtuosity. If your tastes include the likes of the Faces, Gary Moore and the Black Crowes, you will definitely want to check out the Veldman Brothers.

Reviewer Rhys Williams lives in Cambridge, England, where he plays blues guitar when not holding down a day job as a technology lawyer or running around after his children. He is married to an American, and speaks the language fluently, if with an accent.

 

(update 06-03-2017)
Recensie  REFUEL – Festival Info 2017-02-19
(4,5 ster uit 5)

Bij The Veldman Brothers weet je wat er valt te verwachten. De broers brengen met vaste regelmaat een nieuw album. Ook op het recentelijk uitgebrachte Refuel leven de heren zich weer helemaal uit met een flinke voorraad blues. Daarbij hanteren ze een brede definitie. De slowblues, boogierock en swingende soul gaan gemakkelijk samen. Gerrit speelt gitaar. Bennie vult aan met orgel, piano en mondharmonica. De stiefbroers Fred en Han nemen de ritmesectie op zich.

De cd opent swingend met ‘Brothers Groove’. Het instrumentale nummer biedt een mooie hoofdrol voor het Hammond orgel. In de beste traditie van de Memphis Soul swingt het ritme. De geest van Booker T. waart hier. Een gevoel dat regelmatig terugkeert. Ook tijdens ‘What is Wrong’ en ‘No Love Song’ hoor je het orgel duidelijk. Dit instrument biedt een mooie basis voor het gitaarspel van Gerrit.

Broer Gerrit Veldman zingt op bijna alle nummers. Alleen tijdens ‘What Is Wrong’ neemt Bennie Veldman de vocalen voor zijn rekening. Bennie doet dat voortreffelijk met een jazzy ritme. Gerrit heeft een rauwer geluid. Soms dreigt hij zichzelf te overschreeuwen, maar gelukkig houdt de muzikale omlijsting hem keurig binnen de lijntjes. Deze doorleefde stem maakt dat een nummer als ‘No Love Song’ een stuk geloofwaardiger klinkt.

‘One Step Closer’ is een echte boogierocker. Geïnspireerd door Status Quo gaan de heren op dit afsluitende nummer nog even los op de gitaar. Aangevuld met mondharmonica en verschillende geluidsniveaus kan het niet anders dan dat dit een live succes gaat worden. Het liedje leent zich in alles voor een swingende finale van een avondje bluesrocken met de gebroeders Veldman. De muzikale begeleiding lijkt met elk album sterker te worden. De verscheidenheid aan stijlen stoort daarbij geen moment. Met Refuel vullen The Veldman Brothers hun oeuvre wederom aan met een steengoed album.

(update 03-01-2017)
Reviewed by:  Bluesbreeker – Wil Wijnhoven
Refuel – The Veldman Brothers

Tekst: Wil Wijnhoven

The Veldman BrothersVoor mij eigenlijk vlotter dan verwacht komen de gebroeders Veldman met een nieuw album op de proppen. Maar als ik terugkijk is dat helemaal niet zo, hun vorige album “Livin’ By The Day” is van 2014 en gemiddeld om de twee jaar komt de band met iets nieuws. Een verkeerde gedachtegang kun je wel zeggen. Maar het verhoogt wel de vreugde bij het ontvangen van dit mooie pakketje.

Op ‘Refuel”, zoals het album heet, hebben Gerrit en Bennie Veldman samen met Fred van der Wende, bas; Han Neijenhuis, drums en de achtergrondzangeressen Nanny van De Laar en Saudy Smits elf nummers verzameld. Tien stuks komen voor rekening van Gerrit Veldman en een nummer heeft Bennie gepend.

De sound van de band is herkenbaar, de typische Veldman Brothers sound zou ik haast zeggen. Van de mix tussen gitaarsound en Hammond hebben ze hun handelsmerk gemaakt. En dat begint al met het eerste nummer: ‘Brothers Groove’, een instrumentaal nummer waarbij het lijkt alsof ze de fans gerust willen stellen en daarmee willen zeggen ‘er is weinig veranderd’. Overigens, moet je iets wat goed is veranderen? Naar mijn idee niet en dat gaat hier ook niet helemaal op als je het hele album eens goed beluisterd hebt. Een goed voorbeeld daarvan vind ik ‘No Love Song’
Dus voor de liefhebbers, zoals ik, van stevige gitaarpartijen en Hammond soli, komen met dit album weer aan hun trekken.

Wat ik persoonlijk nog meer aantrekkelijk vind aan hun sound is de zang van de beide broers. Gerrit die wat rauwer zingt dan Bennie, deze laatste heeft een warmere stem.
Alles haalt de band uit de kast om een product neer te leggen waarmee het zichzelf de lat weer een sport hoger heeft gelegd, mocht dat overigens nog kunnen. Want hun vorige werk is in mijn ogen al top. En toch lukt het hen iedere keer weer om een hoog niveau te halen. Uiteraard is smaakbepalend of je dit album beter vindt dan het vorige of het album daarvoor.
Ik tref hier echter nummers aan die mij inpakken zoal het hele mooie: ‘The Only One’ of halverwege het album ‘Journey’. Hierop speelt Bennie de mondharmonica op een hele vette aansprekende manier, de vonken vliegen ervan af. Gewoon twee nummers van de overige negen stuks die net zo mooi en goed klinken.

Het best wel stevige ‘Suspicious’ zit verdomd fraai in elkaar. Het slidewerk daarin klinkt zo gaaf en het afwisselend soleren tussen Gerrit op gitaar en Bennie op Hammond wordt hier terdege uitgesponnen tot een gesmeed geheel.
Dat Bennie Veldman ‘No Love Song’ heeft geschreven is wel heel duidelijk te horen. De intro met drum gevolgd door de Hammond zorgen voor een sappige opening en als Gerrit dan zijn snerpende gitaarspel ertussen gooit en het basgepluk duidelijk aanwezig is ontspint zich een bijzonder aantrekkelijke song. Een song die zich een weg baant tussen blues en bluesrock en oh zo strak klinkt. Dit werk ligt mij ook wel moet ik bekennen.
Tegen het einde van het album zoekt de band het weer richting de ballad en daarvoor is de stem van Gerrit uitermate geschikt, ondanks het minimale rauwe randje. De achtergrondzangeressen klinken samen met het intense Hammond spel heel zachtaardig en rustig.
‘One Step Closer’ laat de beer in Bennie op de bluesharp weer los en daar kan Gerrits zang niet bij achterblijven. “Refuel” wordt op een hele stevige blues manier afgesloten.

Of de Veldmannen zich met dit album overtroffen hebben durf ik niet te zeggen, dat is een kwestie van smaak denk ik. Maar naar mijn maatstaven durf ik met een gerust hart te zeggen dat dit toch net iets beter is dan hun vorige release. Dit album klinkt gewoon als een ‘spreekwoordelijke’ klok.

 
(update 19-12-2016)
Reviewed by: 

Rootstime.be – Luc Meert

We zijn niet weinig blij dat The Veldman Brothers een nieuwe plaat op de markt hebben gebracht. Het is inmiddels hun zesde album en we hebben er twee jaar moeten op wachten, een eeuwigheid als je de kwaliteit van hun voorgaande albums in rekening brengt. “Refuel” is de titel van deze release van de band rond de broers Gerrit, zang en gitaar, en Bennie, toetsen, harmonica en zang. In een vernieuwde bezetting met verder nog Fred van der Wende ,bas en Han Neijenhuis op drums, krijgen we elf nummers te beluisteren op een plaat die, hoewel ontegensprekelijk als herkenbaar mag omschreven worden, en daarmee bedoelen we die typische Veldman Brothers sound, toch ook wel nieuwe grenzen gaat aftasten. Zo ontwaar je invloeden van Soul, Boogie en Rock’n’Roll maar nog steeds met die aanstekelijke Chicagoblues als basis en gelukkig wordt er niet aan kwaliteit ingeboet. The Veldman Brothers behoren al sinds hun debuut “Home” uit 2007 tot ons kransje favoriete Nederlandse Bluesbands en hun nieuwste worp zal daar geen verandering in brengen, wel integendeel.

Aftrapper van dienst is het instrumentale “Brothers Groove” een prima opener van een feestje dat pas zal eindigen met het rockende slotnummer “One Step Closer”. Het betere gitaarwerk en dito toetsenwerk laten het beste verhopen voor wat volgen gaat. Die bevestiging volgt al snel met het hierop volgende “The Only One”. Het meestampbare nummer, die soulvolle stem, de vette gitaarsolo, het zijn The Veldman Brothers op hun best denk je dan. Maar er volgt nog zoveel fraais later! Het schitterende honky-tonck Rock’n’Roll “Losin’ It” wordt opgefleurd met backingvocals van Nanny van de Laar en Saudy Smits maar ook en vooral misschien, zijn het schitterende “Stay Close” en het ronduit briljante “Journey” absolute hoogtepunten op deze plaat. De eerste is een ballade en kent onwaarschijnlijk knap slidewerk terwijl het tweede een akoestische Blues is met subtiele bluesharp ondersteuning. Dit duo songs toont nog maar eens het onwaarschijnlijke talent van deze heren.

Nergens, maar dan ook nergens hebben we een minpuntje kunnen noteren bij beluistering van deze release. Het zou te gek zijn om alle songs apart en in detail te gaan bespreken maar weet ook dat er genoeg variatie terug te vinden is op de plaat. Een naar Texas blues neigende “What Is Wrong” wordt bijvoorbeeld afgelost door de stevige, soulvolle, rockballade “Suspicious” dat halverwege lijkt uit te faden met snarengetokkel en subtiel toetsenwerk maar even nadien op volle kracht herneemt. “Fantastisch” roepen we spontaan na afloop. Het funky getinte “No Love Song” is dan misschien niet direct ons favoriete nummer op de plaat maar wederom blijkt het talent van de hele band toch wel indrukwekkend te zijn. Het muzikale debat tussen snaar en toetsen is om duimen en vingers van af te likken.

Het slotnummer van deze warm aanbevolen plaat is “One Step Closer”. De rockende song is echt een schitterende afsluiter en lijkt wel een symbiose van alle voorgaande hoogtepunten te zijn. Aanstekelijk Boogie ritme, prima mondharmonica, sterke zangpartijen, inventief snarenspel, stevige ritmesectie. “Refuel” is drie kwartier luisterplezier gegarandeerd, The Veldman Brothers hebben hier een parel van een plaat op de markt gebracht. Laat dit album aub niet aan je aandacht ontsnappen!

Luc Meert

 

(update 15-12-2016)
Reviewed by: 

Walter Vanheuckelom

THE VELDMAN BROTHERS – REFUEL

http://www.veldmanbrothers.nl/
https://www.facebook.com/theveldmanbrothers

The Veldman Brothers zijn het ultieme voorbeeld van blues broederschap. De band rond de twee broers Gerrit ( slide gitaar, gitaar en zang ) en Bennie Veldman (orgel, toetsen, harmonica en zang ) is al geruime tijd met heel wat succes in het bluescircuit onderweg. In 2011 ontvingen The Veldman Brothers de Dutch Blues Foundation Award voor beste band en dat is slechts één van het aantal onderscheidingen en nominaties die de jongens in de loop der jaren kregen. Het album ‘Livin’ By The Day’ werd in 2014 door de Blues Foundation in Memphis, USA gekozen in de internationale Top 5 van de beste zelfgeproduceerde bluesalbums. En ook de vier bandleden ontvingen individuele awards en/of nominaties voor hun prestaties. De band heeft een tomeloze energie en een zichtbaar plezier in hun muziek als ze op de planken staan. Het zijn gepassioneerde muzikanten die beïnvloed zijn door elkaar, maar ook door hun idolen zoals The Vaughan Brothers, Muddy Waters, Jimi Hendrix, Elmore James en Howlin’ Wolf. The Veldman Brothers spelen eigen songs, maar ook covers die ze dan wel een eigen zeer herkenbaar geluid weten te geven. Ze spelen zowel op grote festivals als in kleine clubs. Je kunt The Veldman Brothers niet in één hokje duwen, je kan hun muziek het best omschrijven als blues met een randje rock, funk of soul, swingende blues en Delta blues. In 2007 verscheen hun eerste cd ‘Home’ en met ‘Refuel’ zijn ze al aan hun vierde studio album toe. Ze hebben ook nog twee live albums uitgebracht. Op 25 november 2016 verscheen het nieuwe album van The Veldman Brothers en het is het eerste album met Fred van der Wende op bas en Han Neijenhuis op drums en bevat elf nummers. Alle nummers werden door de broers Veldman geschreven, Gerrit schreef er negen en Bennie schreef de overige twee songs. Op drie nummers komen Nanny van de Laar en Saudy Smits de band ondersteunen met hun backing vocals.

Het viertal pakt meteen stevig uit met ‘Brothers Groove’, een instrumentaal nummer met een erg sterke stuwende groove. Gerrit haalt hier ook meteen uit met fel snarenwerk en rolt de rode loper uit voor broer Bennie die gretig overneemt op het orgel. Later bundelen ze hun instrumentale talenten en zorgen samen voor een boeiend en aanstekelig einde van deze ‘Brothers Groove’. Een uitstekend nummer om hun concerten mee te beginnen. ‘The Only One’ doet dadelijk aan ‘Born On The Bayou’ van Creedence Clearwater Revival denken. Dezelfde beukende groove en hetzelfde soort gitaar riff. Het constant aanwezige uitstekende orgelspel van Bennie zorgt voor het verschil. De stem van Gerrit klinkt fel en rauw en zijn vlijmscherpe korte solo snijdt door merg en been. Top nummer. De stomende rocker ‘Losin’ It’ heeft dankzij Fred van der Wende op bas en Han Neijenhuis op drums een stuwende groove. Bennie Veldman is erg bepalend met zijn toetsenwerk op de piano en het Hammond. Gerrit zet het nummer nog wat kracht bij door zijn sterke stem en krijgt daarbij nog steun van de backing zangeressen Nanny van de Laar en Saudy Smits. Ook de solo van Gerrit mag er weer best zijn. Drummer Han Neijenhuis zorgt voor de intro in de shuffle ‘I Found’ en wanneer Gerrit overneemt met een vlijmscherpe riff is het nummer definitief weg. Bennie Veldman komt met erg sterk solowerk het nummer nog wat meer glans geven. De stem van Gerrit komt het best tot zijn recht in de door de orgelklanken gedragen ballade ‘Stay Close’. Het lekkere slidewerk van Gerrit is eveneens top en had best wat langer mogen duren. Aan de liefhebbers van de originele blues hebben de broertjes Veldman ook gedacht, want met het semi akoestische ‘Journey’ wanen we ons bijna in de Mississippi Delta. Bennie is schitterend op de bluesharp en Gerrit heeft voor deze gelegenheid de dobro in de handen genomen. Fred van der Wende horen we hier op de upright bas en zorgt voor de diepe knappe baslijn. De ritme sectie zorgt voor de stomende, swingende groove in de shuffle ‘What Is Wrong’. Zowel Gerrit als Bennie zijn hier weer in grote doen en zorgen met hun geweldig werk op de gitaar en toetsen voor de kers op de taart.

Het gaat er iets steviger en rauwer aan toe in de bluesrocker ‘Suspicious’, die halfweg zo goed als stil valt maar dankzij het toetsenwerk van Bennie erg mooi weer opgebouwd wordt. Daarna neemt Gerrit weer het heft in handen met een slide partij om van te smullen. De backing zangeressen Nanny en Saudy bewijzen met hun sterke stemmen hier weer hun meerwaarde. Fred van der Wende op bas en Han Neijenhuis op drums zorgen voor een stevige funky groove in ‘No Love Song’, waarin de klagende zang van Gerrit perfect in het plaatje past en waarin de twee broers weer uitblinken in knap en complementair werk op hun instrumenten. Inderdaad zowel Gerrit op gitaar als Bennie op de toetsen weten hun klasse en instrumentale virtuositeit weer ten volle te benutten en ze verwennen de luisteraar met geweldig mooie geluiden. Dit nummer werd geschreven door Bennie en het valt op dat Bennie voor het iets ruigere werk gaat . ‘One Step Closer’ start met een gedreven gitaar riff van Gerrit en Bennie neemt met scheurend blaas en zuigwerk op de bluesharp grandioos over. Deze bluesrocker gaat tijdens de concerten van The Veldman Brothers zeker voor vuurwerk zorgen. De ritme sectie is top en zorgt voor de verschroeiende groove waarop Gerrit op gitaar en Bennie op bluesharp naar hartenlust kunnen soleren. Tussen deze twee laatste besproken songs is er ook nog de soulvolle ballade ‘Carry On’, waarin de stemmen van Gerrit, Nanny en Saudy elkaar lekker aanvullen. Met ‘Refuel’ hebben The Veldman Brothers weer een sterk album op de markt gebracht, misschien wel het beste album dat ze ooit gemaakt hebben. Het viertal heeft erg veel optredens in Nederland, maar spijtig genoeg minder in België. Er is voor de Belgische fans nochtans goed nieuws want tijdens de promo tour van ‘Refuel’ staan er wel een paar Belgische data op de website, namelijk op 2 februari 2017 in The Cover te Gent, op 3 februari in 10’neke’s Attic te Gent en op 4 februari in De Platte Batterie in Zottegem. (8,5/10)

Walter Vanheuckelom

 

 

The Bluesalone.nl 
Album: THE VELDMAN BROTHERS – REFUEL (09-12-2016)
Artist: The Veldman Brothers
Record Label: Eigen Beheer
Release Date: 25/11/2016

Recensie: Ton Kok

Ruim twee jaar na het verschijnen van hun vorige cd hebben The Veldman Brothers een nieuwe schijf in de markt gezet. De titel is ‘Refuel’.

Met deze zesde cd zijn de mannen voor het eerst in een andere bezetting te horen. Goed, de broertjes Gerrit (gitaar/zang) en Bennie (toetsen/harmonica/zang) Veldman zijn uiteraard nog steeds van de partij, maar worden tegenwoordig bijgestaan door Fred van der Wende (bas) en Han Neijenhuis (drums). Fred maakte in een vroeg stadium al eens deel uit van de band, Han is echt helemaal nieuw.

Elf nummers staan er op de nieuwe cd, negen van de hand van Gerrit en twee van Bennie. De dames Nanny van de Laar en Saudy Smits nemen op drie nummers de achtergrond vocalen voor hun rekening.

Het hele album ademt de oude, vertrouwde Veldman Brothers sfeer uit. Toch zijn er wel verschillen, vooral qua songs.
11027604663_573dec3a2b_oDe cd opent ‘ouderwets’ met ‘Brothers Groove’, een instrumentaal nummer met vet gitaargeluid en pompende Hammond. Dit nummer had op elke andere cd van de mannen kunnen staan en stelt de trouwe fan onmiddellijk gerust.
11027604843_1e6eccc856_oOndanks het gebrek aan dieptepunten toch een paar nummers die er bovenuit springen. ‘The Lonely One’ is een prima catchy song met een swampy sfeertje. ‘Stay Close’ is prachtige ballad met prima slide-werk. ‘Journey’ is een akoestische blues met Gerrit op dobro en Fred op de contrabas. ‘Suspicious’ is te omschrijven als een soulful blues/rocker. Enige minpuntje hier is dat de achtergrondzangeressen iets te diep in de mix zitten. ‘Carry On’ daarentegen is schitterende souldballad, waar de dames wel optimaal uit de verf komen.

Kortom, we hebben er ruim twee jaar op moeten wachten, maar het was het waard.

Bron: http://www.thebluesalone.nl/2016/12/08/veldman-brothers-refuel/

 

The Veldman Brothers – Refuel ( 07-12-2016 )

Tekst  Eric Campfens voor barnowlblues.punt.nl & Blueszine.nl

Al enige tijd gonst het van de geruchten dat een nieuwe cd van The Veldman Brothers op handen is. Een gebeurtenis waar reikhalzend naar wordt uitgezien, want de broers hebben hun fans nog nooit teleurgesteld. Na tien jaar en vijf albums vond men het kennelijk tijd voor een personeelswisseling en sinds ruim een jaar horen bassist Fred van der Wende en drummer Han Neijenhuis bij de band. De kern ervan, zanger/gitarist Gerrit Veldman en zanger/organist/harmonicaspeler Bennie Veldman, is ongewijzigd gebleven.

Met “Refuel” is nu de zesde cd verschenen. Met daarop elf zelfgeschreven nummer, waarvan negen van de hand van Gerrit en twee door Bennie. Het is weer de Veldman Brothers, zoals we ze kennen. Gebaseerd op de Chicagoblues, maar met duidelijke invloeden uit de R&B, rock ’n roll en de blues uit Texas en Mississippi. De cd is in vier dagen tijd opgenomen en dat komt het spontane live-gevoel ten goede. De band is prima op elkaar ingespeeld en van de eerste tonen van de instrumentale opener “Brothers Groove” tot het rockende “One Step Closer” swingt het als nooit tevoren. Mijn favoriete nummers zijn “Journey”, een echte blues met Bennie op de harmonica, “Suspicious” (she won’t believe what I’m saying)met schitterende slidegitaar van Gerrit, en “No Love Song”, gebouwd op een funky ritmesectie met wederom geweldig gitaarwerk.

Ook deze zesde cd van The Veldman Brothers is een pareltje in de Nederblues. Wederom bewijzen zij tot de nationale top te horen en naar mijn mening kunnen zij ook internationaal een partijtje meeblazen.

Website: www.veldmanbrothers.nl

 

The Veldman Brothers – Refuel  ( 03-12-2016 )
ROOTSnROOTS CORNER

Tekst: Martin van der Velde

Refuel is al weer het zesde album van de succesvolle Veldman Brothers. Zo’n twaalf jaar is deze band rond de broers Gerrit en Bennie eigenlijk al onderweg. In 2004 werd de band refuelfrontopgericht maar kende in het begin een aantal bezettingswisseling. Al snel mag de band zich rekenen tot de top van de Nederlandse bluesscene en speelt sinds dien het club- en festivalcircuit plat. In 2007 brengt de band zijn eerste cd Home uit. Het album wordt zeer goed ontvangen en wordt zelfs door onafhankelijke kenners op radio en internet bekroond tot beste bluesalbum van 2007. Daarnaast heeft het nummer One more Chance zelfs een plekje veroverd in de Blues top 50 allertijden van Arrow Classic Rock.

In 2009 volgt het 5th Anniversary Tour Live Album, dat in beperkte oplage wordt uitgebracht. Ook dit album krijgt de nodige aandacht en wordt door de luisteraars van Radio Bluezy verkozen tot beste cd van 2009. Zowel in 2011 als in 2012 ontvangen de Veldman Brothers 4 Blues Award nomintaties. Niet onverdiend wint de band in 2012 een award voor Best Dutch Blues band 2011 uitgegeven door de Dutch Blues Foundation. In 2011 brengt de band Spreadin’Around uit dat gevolgd wordt door de cd Bringin’ it to you Live in 2012. Het eerste album met volledig eigen materiaal Livin´by the day komt in 2014 uit. Na personele wisselingen in dat zelfde jaar vinden de Veldman Brothers hun ultieme ritmesectie in de Zwolse bassist Fred van der Wende en de Zutphense drummer Han Neijenhuis.

Na ruim 70 optredens verzorgt te hebben in de huidige bezetting is het tijd voor een nieuwe opname. Van 2 tot en met 5 september wordt er studiotijd in de studio Roy’s Kitchen in Winterswijk-Kotten geboekt en de opnames voor Refuel vastgelegd. Hoewel de band zich in het verleden liet inspireren door bluesmuzikanten als Muddy Waters, Jimi Hendrix, Elmore James, Howlin’ Wolf, Jimmy Smith en bands als The Fabulous Thunderbirds en The Vaughan Brothers, daar laten de Veldman Brothers nu ook ruimte voor rock ’n roll, boogie, soul en zijn er zelfs snufjes country te bespeuren.

Brothers Groove de eerste track van het album, een mooiere titel kun je niet bedenken voor deze instrumental. De titel geeft gelijk weer waar Bennie en Gerrit voor staan, broederschap en groovende muziek. Beide heren komen uitgebreid aan bod op deze openingstrack. Alle remmen los wat betreft het gitaarwerk van Gerrit in The Only One, een stevig nummer waarbij even CCR in mijn gedachten schoot. Voor het eerst maakt de band gebruik van backing vocals op hun albums, Nanny van de Laar en Saudy Smits ondersteunen Gerrits prima stevige stem in de vlotte rock and roller Losin` It. Na de korte shuffle I Found, waarin zowel Gerrit als Bennie krachtig soleren wordt het tijd voor een ballad, Stay Close een track waarrin Gerrit de slide gitaar ter hand neemt. Mooi dat de band voor een akoestisch nummer kiest. Journey laat een heel andere kant van de band zien. Sinds 2013 hebben Gerrit en Bennie een eenmalig project om als duo op te treden een vaste vorm gegeven en zo is The Veldman Brothers Stripped ontstaan. Ondertussen is Fred van de Wende als contra bassist vaste waarde van dit project. Han Neijenhuis vult met minimale middelen en levert een waardevolle bijdrage aan deze track. Verrassend! Fraaie licks in de Texas shuffle What Is Wrong met wederom Gerrit en Bennie in een hoofdrol. Suspicious is een stevige rock ballad, waarin Nanny van de Laar en Saudy Smits wederom de backing vocals verzorgen. No love Song is opgebouwd rond een funky groove, een erg sterke track waarin de brothers elkaar aanvullen met geweldig mooie thematische riffs. Na het rustige Carry On sluit de band af met One Step Closer, een stevige boogie met ruimte voor het uitstekende mondharmonicaspel van Bennie.

Wederom een uitstekend album van de Veldman Brothers. Iets meer ruimte voor andere invloeden dan voorheen, maar alles onmiskenbaar gedrenkt in de bekende sound van de band. In Fred van de Wende en Han Neijenhuis heeft de band een uitstekende ritmesectie gevonden waarmee ze weer jaren vooruit kunnen. Deze cd zal zeker zorgen voor een goed gevulde agenda. De band boekte de laatste tijd ook al de nodige waardering in het buitenland, met optredens in België, Frankrijk en Duitsland. Livin’ by the Day werd in 2014 door de Blues Foundation in Memphis, USA gekozen in de internationale Top 5 van de beste zelf-geproduceerde bluesalbum, het zal me niet verbazen dat ze met Refuel ook weer de nodige successen boeken.

 

Quote Arrow Classic Rock – Bluesbox – Gerry Jungen  ( 30-11-2016)
Album Refuel

1480425586464Goed nieuws uit Wezep (vlak bij Zwolle ) er is een versche CD van Bennie en Gerrit  Veldman ( The Veldman Brothers voor ingewijden) verschenen.
Een mooi en doorwrocht werkje dat laat horen waarom dit collectief zo geliefd is in de Nederlandse zalen.
Van alle markten thuis en een album zonder Blinde Vlekken. Refuel is een aanrader en staat uitgebreid in de playlist (iets voor kerst?)

Bron: http://www.arrow.nl/gemist/187/bluesbox

The Veldman Brothers – Refuel
Format: CD / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 25 november 2016

refuelfrontTekst: Harry Radstake

The Veldman Brothers komen met een nieuwe cd! Dat is natuurlijk altijd nieuws en wordt door de band groots aangekondigd, aan pr geen gebrek, dat kun je gerust aan ze overlaten.

Maar eerst voor de (weinige) mensen die de band niet kennen, een korte samenvatting van hun muziekleven. De broers Gerrit (gitaar, zang) en Bennie (toetsen, mondharp, zang) Veldman timmeren al een poosje aan de weg en zijn geen onbekenden meer in de Nederlandse blusscene. Momenteel speelt de band ook regelmatig in Duitsland, België en Frankrijk.
The Veldman Brothers zijn dan ook graag geziene gasten bij welk optreden dan ook, of het nu een klein café is of een groot festival,  het maakt ze niets uit. Nooit  te beroerd om de bluesliefhebber te woord te staan en hun grote passie te delen. Sinds ruim een jaar spelen ze met een nieuwe ritmesectie:  Fred van der Wende op bas en Han Neijenhuis op drums. Vier “stief” broers zijn het. Alle vier met een enorme ervaring, maar vooral met evenveel beleving, passie, energie en enthousiasme voor de blues en aanverwante stijlen. Hun stijl is Chicagoblues, maar is de loop van de tijd aangevuld met rootsmusic , blues, rhythm & blues, westcoastblues en deltablues. Eigen songs vooral, die zijn beïnvloed door oude (blues)helden als The Vaughan Brothers, Muddy Waters, Jimi Hendrix, Elmore James, Howlin’ Wolf, Jimmy Smith, The Fabulous Thunderbirds.

Vijf prachtige albums  zijn er tot nu toe uitgebracht en ook de nodige awards staan op hun naam. Zelf heb ik de band veel zien optreden en telkens was het weer een beleving, maar ook een verrassing om te zien dat deze echte blues zeker kan in ons land.

Maar nu het nieuwe album: ‘Refuel’. De cd bevat elf tracks waarvan negen door Gerrit en twee door Bennie zijn geschreven. In een gesprek met Bennie, naar aanleiding van deze cd, vertelde Bennie dat deze titel is gekozen, omdat het een “herladen” is wat de band momenteel doet, nieuwe bezetting, nieuwe energie, nieuw werk enz.
De cd is opgenomen  in de studio van Roy`s Kitchen in Winterswijk (http://www.royskitchen.com/). Vier dagen hebben ze met elkaar doorgebracht in deze studio. Het is zo “live” mogelijk opgenomen  in een gemoedelijke sfeer.
Dat herladen klopt wel  wat betreft deze cd, het klinkt verrassender, meer afwisseling, de mannen zijn goed op elkaar ingespeeld en hebben er enorm veel zin in, het plezier spat er vanaf.
De cd begint met Brothers Groove, een instrumentaal nummer, belangrijk bij de live optredens, bedoelt om de techniek goed in te regelen. Veel toetsen in deze eerste track, maar ook mooi gitaarwerk dat veelbelovend klinkt voor de rest van de cd.
Daarna The Only One, met de herkenbare zang van Gerrit , goede ritmesectie, en een vette gitaarsolo, zoals we die kennen van The Veldman Brothers. Meteen de beuk erin. Losin`It is van een andere orde, een beetje honky-tonk nummer, maar niet minder mooi , met zowaar backingvocals van twee dames (Nanny van de Laar en Saudy Smits). Voor het eerst dat ik dit bij de band hoor.
I Found begint met een echte Veldman Brothers opening. Opnieuw veel toetsen, en een ritmesectie die goed op dreef is. Stay Close , is een rustig nummer, met veel slide van Gerrit. Heerlijk nummer. Journey, echte blues, zoals we die graag horen met Bennie op harmonica, roots, de muziek die deze band ook graag speelt. Daarna een stevig nummer, What Is Wrong, met zang van Bennie. Goed en heerlijk gitaarwerk , opnieuw de toetsen die hier erg aanwezig zijn. Prachtig. Suspicious, weer horen we de backingvocals , en ik moet eerlijk toegeven, een verrijking. Track negen alweer, het gaat snel, eigenlijk te snel naar mijn idee. No Love Song, heerlijk gitaarwerk van Gerrit, maar ook opnieuw de ritmesectie die goed op dreef is. Toetsen van Bennie, die natuurlijk niet achter kan blijven. Hier hoor je de goede samenwerking van de band. Dan zijn we al weer bij het een na laatste nummer aangekomen van dit prachtige album, Carry On , even een rustmoment , opnieuw de backingvocals. Normaal gesproken verheug ik me niet op een laatste nummer, maar dit nummer, One Step Closer, is een geweldig nummer waar alles in zit, als het ware de finale. Ieder doet zijn ding en krijgt ook veel ruimte om te soleren. Alles komt voorbij, top gitaarwerk, toetsen, harmonica, drums en bas. Dit nummer zal live geweldig klinken. En dan, na vijfenveertig minuten is het voorbij. Deze zesde cd van The Veldman Brothers is weer een juweeltje en het zal me niet verbazen als er opnieuw een  award aan zit te komen. The Veldman Brothers hebben een erg goed album afgeleverd en je hoort dat het plezier en samenspel dik in orde is. ‘Refuel’ is gelukt. Topalbum!

Bron: Bluesmagazine.nl

 

bbmaglogo1header
Blues Blast Magazine – The Veldman Brothers – Livin’ By The Day

Self-Produced

http://veldmanbrothers.nl/en/

CD: 11 Songs; 42:21 Minutes

Styles: Blues Rock, Contemporary Electric and Harmonica Blues

As the New Year dawns, what better way is there to start it off than listening to great American blues rock from – Holland? Indeed: the Veldman Brothers are back! This time, they’re Livin’ By the Day as they gain fame throughout their native Netherlands and around the world. This reviewer first critiqued them three years ago, on their debut album Spreadin’ Around. Since then, they have only improved, increasing the stupendous energy of their performances. According to their website, they earned the 2011 title of “Best Band” from the Dutch Blues Foundation. Since they’re heavily influenced by masters like the Vaughan Brothers and the Fabulous Thunderbirds, purists might think they sound like far more of a rock band than a blues band. Nevertheless, they’re like the perfect New Year’s Eve party: wild and uninhibited.

The Veldman Brothers are Gerrit on all guitars and vocals, and Bennie on organ, Rhodes, piano, harmonica and backing vocals. They’re joined by bassist Fred van der Wende and drummer Eric Dillisse. All eleven songs on this album are originals written by Gerrit, except “Real Deal”, with music by Bennie and lyrics by his slide guitar-slinging sibling. The following three are prime examples of their postmodern style. They may not copy the legends of old note-for-note, but that’s a good thing.

Track 01: “Frenzy” – This opening instrumental sounds the most like a Stevie Ray Vaughan number, especially its peppy guitar intro and background organ by Bennie. Considering the title, one might expect the tempo of this song to be frenetic, but it’s not. It’s extremely danceable and conducive to playing air guitar along with Gerrit’s feisty licks.

Track 02: “I Want You” – If there were a class in school entitled ‘Blues 101’, the second selection would be one of its first lessons. It has all the features of a traditional blues song: a classic rhythm, repeated lyrics, and incendiary solos of all its main instruments except drums: harmonica, organ, and guitar complete with wailing wah-wah pedal. It also has one of the most perennial messages of this genre’s favorite subject: “I can’t share you; I can’t share you with another man.”

Track 05: “Livin’ By The Day” – Featuring melancholy acoustic slide guitar, the title track is a poignant tribute to the Veldman Brothers’ father: “He worked hard all his life, had a job from nine to five. He took care of kids and wife. What more can you expect from a man?” However, “some changes came along”, and his life began to fade. One of the purposes of the blues is catharsis – the release of strong (and often unpleasant) emotions. To those who are losing a loved one and are doing what the title says, this song offers hope and empathy.

We will all be Livin’ By The Day in 2015, so Happy New Year from Rainey Wetnight!

Reviewer Rainey Wetnight is a 35 year old female Blues fan. She brings the perspective of a younger blues fan to reviews. A child of 1980s music, she was strongly influenced by her father’s blues music collection.

 

Blues Matters UK  – issue 82 out end Jan 2015.

The Veldman Brothers
Livin’ by the day
Self Produced

This is the fourth release from the four piece Dutch band who consist of Gerrit Veldman; guitars and lead vocals, brother Bennie Veldman provides keyboards, harmonica and vocals, Fred Van Der Wende; bass and Eric Dillesse drums.

Since the release of their debut album Home in two thousand and eleven, they have been consistently nominated for various blues awards by the Dutch Blues Foundation for the high quality of their musical output, which culminated in the Best Dutch Blues Band Award for two thousand and eleven.
Here they present a full-bloodied collection of eleven rousing and heartfelt numbers that merge together the influences of classic Chicago based artists such as Muddy Waters, Elmore James and Howlin’ Wolf, through to Jimi Hendrix, the Vaughan Brothers, the Fabulous Thunderbirds and Jazz keyboardist Jimmy Smith.
The opener Frenzy, is a striking funky Jazz influenced organ led instrumental that duels with a fast paced, stridently surging Chicago guitar shuffle, both instruments keenly competing to reach the summit.
The captivating strutting organ of I Want You, duels with a slow burning and aching harmonica while Gerrits’ burred edged vocals hoarsely pleads over the top and in the background a wah, wah fuelled guitar screams for attention.
The blistering and lingering desolate slide on the slow burning Cryin’ Shame, leads an urging organ onwards and meanders on until it fades away into the distance.
Livin’ By The Day, is a forlorn tale of a son despairing of his father’s failing health, the poignantly emotion filled steel guitar and harmonica particularly emphasizes the sense of helplessness and loss.
Struggle, is a razor slashing harmonica and slide thumper that romps along, with gusto filled drum work pounding underneath.
Trembles, is simply a foot tapping Rock ’n’ Roller with very fine twangin’ guitar and honking harmonica. Well worth a listen,

BRIAN HARMAN

 

www.festivalinfo.nl – 4 uit 5 sterren – recensent  Karst Jaarsma

De Veldman Brothers zijn een degelijke en constante kracht in het Nederlandse blueslandschap. Ze verdiepen zich in alle hoeken van de blues en brengen het samen in aanstekelijke liedjes. Dit allemaal ”straight from the heart”, zoals de broers het zelf benoemen. Livin’ By The Day is het nieuwste album van The Veldman Brothers. Een album waarbij de broers live worden aangevuld met een nieuwe ritmesectie. Muzikaal wordt de eerder ingezette lijn rechtstreeks doorgetrokken.

Op het album swingt de blues namelijk weer aan alle kanten. De gebroeders Veldman laten ook hier hun veelzijdigheid horen. Openingsnummer ‘Frenzy’ is een heerlijk instrumentaal boogienummer. Mooi gaan de orgeltonen tegen de elektrische gitaar in. Iets ruiger gaat het eraan toe met ‘Cryin’ Shame’. Er wordt in het nummer gesoleerd met een slidegitaar. De mix van de harde climax met rustigere intermezzo’s doet nog het meeste aan Walter Trout denken. Het is mooi dat de heren ook de ruimte nemen om een stap terug te zetten. ‘Little Things’ is een echt soulnummer. Het draait hier om de sterke zang welke wordt ondersteund door een jankend orgel.

Met Livin’ By The Day voegen The Veldman Brothers weer een voortreffelijk album aan haar oeuvre toe. Het bluesgezelschap begint inmiddels een degelijk merk binnen de Nederlandse bluescene te worden. De plaat toont aan dat de heren dat voorlopig ook nog wel zullen blijven. Livin’ By The Day laat horen dat de Veldman Brothers begenadigd muzikanten, sterke producers en echte bluesfanaten zijn. De eenvoud waarmee blues uit alle hoeken van het Amerikaanse continent samenkomt valt niet anders dan te prijzen. Dat ze in de Amerikaanse Itunes een top vijftig positie innemen in de best verkopende bluesplaten is dan ook terechte erkenning voor de gebroeders Veldman.

 

Blues Matters – issue 82 out end Jan 2015.
Tekst volgt eind januari

 

Music Maker november 2014   4 sterren
Door Ella-Milou Quist`( klik op de foto voor vergroting)
Musicmakernov 2014

17-09-2014
Review  Livin’ by the day door Bert Vethaak
Written in Music

” Tussendoor krijgen we nog wat Texas Blues met I Want You , een heerlijke blues met het door Bennie gezongen Real Deal, waarin Gerrit zijn slide capaciteiten overduidelijk ten toon spreid en wat heerlijke Southern Rock met Cryin’ Shame. Gerrit gaat weer los op zijnWritteninmusic slide gitaar terwijl Bennie laat horen waarom hij een meester op het orgel is.

Op deel 2 van het album gaat de variatie in stijlen gewoon verder. Een Shuffle met Don’t Take Me For A Clown, Mississippi blues met Can’t Wait Much Longer, met Little Things een blues geïnspireerd op SRV, een stompblues in Struggle, waarin Bennie excelleert op zijn mondharp, een beetje boogie in Trembles en als afsluiter de Southern Rock ballad What Do You Know.”

Lees hier de complete  review

 

11-09-2014
Review Livin’ by the day
Okko Blues 

Just received the new CD release, Livin’ by the day, from The Veldman Brothers.
Despite the fact that that the look and feel is really nice, it is really good blues.
They’ve never been so close to the blues, in my opinion. And that’s the best compliment I good think of.
Keep up the good work Gerrit and Bennie Veldman! Thanks for this.I’m going to listen to it live at Groenmarkt Blues, Amersfoort, Netherlands on the 20th September 2014.

10-09-2014
Rootstime .be
Recensie: Livin’ by the day
Door Walter Vanheuckelom

The Veldman Brothers zijn het ultieme voorbeeld van blues broederschap. De band rond de twee broers Gerrit ( slide gitaar en zang ) en Bennie Veldman (orgel, toetsen, harmonica en zang ) is al geruime tijd met heel wat succes in het bluescircuit onderweg. In 2011 ontvingen The Veldman Brothers de Dutch Blues Foundation Award voor beste band en dat is slechts één van het aantal onderscheidingen en nominaties die de jongens in de loop der jaren kregen. De band heeft een tomeloze energie en een zichtbaar plezier in hun muziek als ze op de planken staan. Het zijn gepassioneerde muzikanten die beïnvloed zijn door elkaar maar ook door hun idolen zoals The Vaughan Brothers, Muddy Waters, Jimi Hendrix, Elmore James en Howlin’ Wolf. The Veldman Brothers spelen eigen songs, maar ook covers die ze dan wel een eigen zeer herkenbaar geluid weten te geven. Ze spelen zowel op grote festivals als in kleine clubs. Je kunt The Veldman Brothers niet in één hokje duwen, je kan hun muziek het best omschrijven als blues met een randje rock, funk of rootstimesoul, swingende blues en delta blues. In 2007 verscheen hun eerste cd ‘Home’ en met ‘Livin’ By The Day’ zijn ze al aan hun derde studio album. Ze hebben ook nog twee live albums uitgebracht. De elf nummers werden allemaal geschreven door Gerrit Veldman, behalve ‘Real Deal’ waar Bennie de muziek voor zijn rekening nam. ‘Livin’ By The Day’ werd opgenomen in de Legacy Studio en gemixt en gemasterd in de Studio 41 Giesounds door Guido Aalbers. Live gaat er wel wat veranderen voor The Veldman Brothers, want na de opnames van het laatste album vertelde bassist Donald Van Der Goes en drummer Marco Overkamp dat ze wilde stoppen. Dus zullen er twee vervangers gezocht worden. Een nieuwe bassist is er inmiddels al, namelijk Fred van der Wende. Fred speelde in de beginjaren van de band al samen met Gerrit en Bennie.

Ik denk dat er geen betere manier is voor een band om hun tienjarig bestaan te vieren dan met het uitbrengen van een nieuw album. De nieuwe cd ‘Livin’ By The Day’ is uit en dus gaan we die eens aandachtig beluisteren. De opener ‘Frenzy’ is een kort instrumentaal nummer waarin men wel dadelijk de Veldman sound herkend. Afwisselend zijn Gerrit op zijn gitaar en Bennie op zijn toetsen bepalend voor de leuke sound. Met ‘I Want You’ krijgen we een zeer krachtige blues song. De ritme sectie speelt heel stevig en strak. Bennie is een meester op zijn Hammond , maar eens hij zijn mondharmonica in de mond neemt, is hij echt verschroeiend. Gerrit blijft natuurlijk niet achter en op de warme Hammond klanken van zijn broer perst hij dankzij zijn Wah Wah pedaal een erg sterke solo uit zijn gitaar. Voeg daarbij de geraspte stevige klank die uit de strot van Gerrit komt en je hebt een topper. Dit is zonder twijfel één van de beste songs van het album. ‘Real Deal’ is het enige nummer waarvoor Bennie de muziek schreef. Hij neemt hier ook de zang voor zijn rekening. Gerrit tovert hier een heel mooie slide partij uit zijn zes snarig instrument. Als Gerrit zingt wordt de muziek automatisch iets ruiger. Dat horen we dadelijk terug in ‘Cryin’ Shame’ waarin de hoofdrol is weggelegd voor Bennie die het nummer aangenaam domineert met zijn Hammond. De titelsong ‘Livin’ By The Day’ is een traditioneel blues nummer en wordt heel sober, maar toch intens gespeeld en gezongen. We horen hier alleen de twee broers, namelijk Gerrit op de gitaar en Bennie op de mondharmonica en rhodes. Het is swinging time met ‘Don’t Take Me For A Clown’. Een lekker ritme met een pittige gitaar en Bennie die zich volledig laat gaan in zijn zuig en blaas werk op zijn harmonica geven je een vrolijk gevoel.

Een mix van Mississippi blues en swamp blues krijgen we te horen in ‘Can’t Wait Much Longer’. Marc Overkamp zijn bas drum klinkt hier wel heel lekker en ook de bas partij van Donald Van Der Goes mag er best wel zijn. De toetsen zijn constant en dominant aanwezig en Gerrit haalt weer het beste uit zijn strot. Op sommige momenten krijg ik het gevoel dat ik naar The Doors aan het luisteren ben. Een top song. De heel mooie ballade ‘Little Things’ is het perfecte rustpunt op dit album. Heerlijke Hammond klanken geven het lied een extra dimensie. Wie graag mondharmonica hoort komt zeker aan zijn trekken in ‘Struggle’. Gelukkig horen we een grootse Bennie Veldman want anders was dit soort western muziek echt niet nodig geweest. Een echt swingende blues boogie die uitnodigt om te dansen is ‘Trembles’. Wees er maar zeker van dat dit nummer zelden zal ontbreken op de setlist van The Veldman Brothers. Met dit soort muziek krijg je de gehele zaal dadelijk mee. De afsluiter is een echte parel. Deze Southern rock ballade met snedige verschroeiende gitaar heeft alles wat men maar wensen kan. Het begin en het einde zijn zacht maar in het tussenstuk is het echt genieten van de stem en het gitaarwerk van Gerrit Veldman. Ook Marco levert hier weer prachtig werk af op zijn slagwerk. The Veldman Brothers hebben met hun derde studio album ‘Livin’ By The Day’ weer een mooi album toegevoegd aan hun catalogus. Er staan een paar zeer sterke nummers op en deze zullen live zeker te horen zijn tijdens de uitgebreide Nederlandse promo tour. Misschien kunnen de broers Veldman met dit album ook het Belgische publiek voor zich winnen zodat ze in de toekomst ook regelmatig in de Belgische clubs op het podium te beluisteren zijn.

Bron: http://www.rootstime.be/CD%20REVIEUW/2014/SEP1/CD57.html

05-09-2014
Bluesmagazine
Recensie: THE VELDMAN BROTHERS – LIVIN’ BY THE DAY
Tekst: Ton Kok

The Veldman Brothers bestaan tien jaar en hoe dit jubileum beter te vieren dan met een nieuwe cd? Vrijwel iedereen kent de Vijfde van Beethoven, de vijfde van de Veldman Brothers is op hun terrein zeker ook een klassieker in de dop.

Op Livin’ By The Day leveren de brothers elf nieuwe nummers af, allemaal van de hand van Gerrit Veldman, met uitzondering van “Real Deal”, waarvoor Bennie Veldman de muziek schreef. De nummers zijn live opgenomen in de studio met hier en daar wat toevoegingen. Gerrit zingt en speelt de diverse gitaren, Bennie zingt en speelt Hammond, Rhodes, piano en harmonica, de ritmesectie bestaat als vanouds uit Donald van der Goes op bas en Marco Overkamp op drums.

Het is een ijzersterke, gevarieerde cd geworden, die begint met het instrumentale “Frenzy” en het inmiddels zeer herkenbare geluid van de Veldmannen hakt er meteen stevig in. Met “I Want You” krijgen we een stukje Texas Blues voorgeschoteld, waarbij Gerrit het wah wah pedal diep intrapt.

Op het door Bennie gezongen “Real Deal” gaat het er wat ingetogener aan toe met dit keer fraai slidewerk op de gitaar. “Cryin’ Shame” heeft een swampy geluid en als je hier de ritmesectie hoort kan je niet anders constateren dat het jammer is dat Donald en Marco binnenkort de band gaan verlaten, ze weten het nummer de perfecte drive mee te geven, de Hammond maakt het plaatje helemaal af.

Het zeer persoonlijke “Livin’ By The Day” is een Stripped nummer met Gerrit, die het nummer op zeer emotionele wijze zingt en gitaar speelt, begeleid door Bennie op Rhodes en harmonica. Dit gaat ongetwijfeld een klassieker op het repertoire van de mannen worden.

Dan is het shuffle time met het door Bennie gezongen “Don’t Take Me For A Clown”. Lekker old school. “Can’t Wait Much Longer” heeft dat modderige Mississippi geluid à la R.L. Burnside.

“Little Things”, met een beetje “Little Wing” sfeertje bij het intro, is weer een prachtige ingetogen ballade, die mij ook wel een kippenvelmomentje oplevert. Hier is ook goed te horen dat Gerrit als zanger ook nog steeds groeit.

Country blues horen we in “Struggle”, ook min of meer Stripped gebracht. Bij “Trembles” gaat het tempo weer wat omhoog en is de volledige band weer van de partij.

Met “What Do You Know” met Bennie op de piano wordt de plaat met een Southern Rock-achtige ballade afgesloten. Ook een schitterend nummer

Een cd, die me bij de eerste luisterbeurt al volledig in zijn greep had en ik kijk er naar uit om de live uitvoeringen te gaan horen. Dit is een klasse album van eigen bodem, waarmee de Veldman Brothers hun plaats in top van de Nederlandse blues overtuigend bevestigen. Een absolute aanrader!

Bron: http://www.bluesmagazine.nl/recensie-the-veldman-brothers-livin-day/


04-09-2014
Quote Livin’ by the day
Bluesbox – Gerry Jungen – Arrow Classic Rock

“Ook aandacht voor de versche van de Veldman Brothers. Zoals gewoon van deze Wonderlijke Wezepernaren (?)  een prachtvol album vol met gemeende blues. Zoals immer de juiste snaar en wat belangrijker is ook nog op het juiste moment. ‘Livin’By The Day;  kan ik je van ganser harte aanbevelen.” 

25-04-2013
Review Bringin’it to you Live
Bluesnews Germany April 2013

Review Bluesnews GE April 2013

 

784_small29-11-2012
Review Bringin’ it to you live – BluesBlast Magazine – Pekin, Illinois, USA – Reviewer Steve Jones

The Veldman Brothers – Bringin’ It To You Live
Self Released
www.veldmanbrothers.com
12 tracks

Ben and Gerry are not only Vermont ice cream makers. Bennie and Gerrit Veldmen are a pair of blues men from the Netherlands with a smoking hot sound. Bennie is a masterful Hammond organ and harp player, Gerrit plays guitar and slide with passion and both sing soulfully. Donald Van Der Goes and Marco Overkamp are the backline on bass and drums respectively, and are a good anchor to the sound. The brothers Veldman are top notch blues men whose sound is outstanding. Bennie plays the organ on five of the cuts; his keyboard work is fiery and impressive and he is no slouch on harp, too. Gerry’s guitar work is also outstanding and vocally the two of them do a bang up job on this live album. It is great to hear the new waves of European blues bands do so well.

The CD opens with a stinging instrumental called “2 Times 360” and I was hooked from the beginning. The Brothers go back and forth on lead and duets and it is so cool! The organ is amazingly alive and the guitar flies high- what a great introduction to their music that this song was! The boys wrote this song along with five others performed here. The other half of the album are well-selected and even better performed covers. The first cover is a nice rendition of Dave Bartholomew’s “Country Boy” and I enjoyed it thoroughly. Thoughtful, not over done, with some juicy finger picking along with some good vocals.
The other covers are Kim Wilson’s “I Believe I’m In Love With You,” Hendrix’ “Up From the Skies,” John Lee Hookers “Boom Boom,” Ry Cooder’s “Feelin’ Bad Blues,” and the classic “Killing Floor.” Wilson’s tune gets a little country fried rockabilly guitar and a vocal duet that make it fun and spicy, and then Bennie comes on in with some mean harp. The organ on the Hendrix cut makes this their own special version, and the vocals have almost a British invasion sound quality to them. I had concerns before I listened to Mr. Hooker’s tune, but these guys are not a “cover” band. They do a nice little lead in and then the organ and guitar take over. The vocals are emotive and expressive, and the overall sound is soulful and nice. The organ adds punch and a lot of freshness to the cut, and Bennie playfully and tastefully adds a few Steppenwolf “Born to be Wild” measures to the organ solo to spice things up. The guitar solos stands up next to the organ solo- these guys are for real. Gerritt gives us some sweet slide for the Ry Cooder cut, opening with a soulful sound of his solo guitar and Bennie adds some harp to blend in- a very cool and well thought out approach to this nstrumental track. Loved it! The Howlin’ Wolf Song gets treatment as both blues and rock, done in Veldman Brothers style. The tempo is turned up a tad, the vocals, B3 and guitar solos are solid and you just want to dance your ass of to it.

“Need to Know” is word by Bennie and music composed by the pair of Veldmans. Sung in a Slim Harpo sort of style, the boys impressed me with a driving tune with a big sound, including over-blown harp and a heavy beat. “Target” is blues rocking in a well done style. Huge guitar, wailing harp sounds, and big vocals. In “Heading for the Door” they gives us straight up Chicago blues that hearken to Willie Dixon. Nicely done, and it serves as a good lead in to “Killing Floor.” “Tell Me Baby” opens to the guitar and harp trading measures back and forth and then a nasty beat takes over and the duo blazes in a dirty sounding groove boogying all over the place. More great solos abound. They close the set with a predominantly instrumental song simply called “Boogie;” then go on for just shy of ten minutes but they did not lose me- it was a fun ride as they trade solos and play together. Wildly fun!

If it sounds like I was impressed and enjoyed myself, you got it right. This is an outstanding live CD that gives you the essence of the music these two guys and their band can produce. I loved the CD and highly recommend it- well done! Reviewer Steve Jones is president of the Crossroads Blues Society and is a long standing blues lover. He is a retired Navy commander who served his entire career in nuclear submarines. In addition to working in his civilian career since 1996, he writes for and publishes the bi-monthly newsletter for Crossroads, chairs their music festival and work with their Blues In The Schools program. He resides in Byron, IL.

Bron: www.thebluesblast.com

9-07-2012
Review Bringin’ it To You Live door Karst Jaarsma voor www.festivalinfo.nl

The Veldman Brothers gelden al enkele jaren als de meest consistente en swingende bluesband van Nederland. Onder de bezielende leiding van Gerrit en Bennie Veldman speelt het gezelschap een ijzersterke mix van traditionele bluessongs met een rauw rockend randje. Na twee op deze website goed ontvangen platen geeft Bringin’ It to You Live een live-impressie van de muziek van de heren.

Het is meteen duidelijk dat de nummers live net zo fier overeind blijven staan als op de twee platen. Het repertoire bestaat voor ongeveer een helft uit covers en de andere helft bestaat uit eigen songs. Het John Lee Hooker nummer ‘Boom Boom’ mag dan een weinig verrassende keuze zijn, de gebroeders Veldman weten het lied goed te vertolken. Met name een heerlijk jengelend orgel geeft het nummer extra kracht. Ook het van Howlin’ Wolf afkomstige ‘Killing Floor’ krijgt een passende vertolking.

Hier tussendoor schitteren de net zulke sterke zelf geschreven nummers. ‘Tell Me Baby’ knalt dankzij haar mondharmonica fantastisch. Mede door het heerlijke bluesrock gevoel moet het nummer elke zaal wel gegarandeerd plat krijgen. Dit gevoel wordt voortgezet op de afsluitende ‘Boogie’. Het ruim tien minuten durende nummer ontleend haar kracht wederom aan de mondharmonica. Tegen het einde wordt er heerlijk gejamd door de verschillende muzikanten.

De plaat Bringin’ It To You Live is een toevoeging aan het Veldman Brothers repertoire waar ze trots op mogen zijn. De sfeer van hun bluesrock optredens is goede vertolkt naar de cd. Dankzij de aangename mix van eigen nummers en bluesklassiekers leent Bringin’ It To You Live zich uitstekend voor een ritje over de snelweg. Uiteraard is het ook de perfecte reclame voor een live-ervaring van de gebroeders Veldman.

4 sterren
04/07/2012 – Karst Jaarsma

Bron: www.festivalinfo.nl/recensie/5654/Bringin_it_To_You_Live/The_Veldman_Brothers/


03-07-2012

Bringin It To You live 2012 – door Jepe voor www.bealestreet.be

De twee bekendste blues “brothers” van Nederland Gerrit Veldman aan de gitaar en Bennie Veldman aan de bluesharp en de hammond hebben voor dit jaar dus een live cd uitgebracht. Een goed idee. Studio albums zijn altijd tot in de puntjes afgewerkt, en op een live cd klinkt het allemaal toch niet iets rauwer, puurder en natuurlijker.

Op de playlist staan drie nummers uit hun vorig studio album “Spreadin’ Around”, ‘Need to Know’, ‘Target’ en ‘Heading For The Door’, maar ook leuke covers zoals ‘Boom Boom’ van John Lee Hooker en ‘Up From The Skies’ van Jimi Hendrix. Andere uitschieters zijn ‘Feelin’ Bad Blues’(Ray Cooder), een prachtig instrumentaal nummer met enkel Gerrit en Bennie zij aan zij. In de opener ‘2 times 360’ treedt naast de gitaar van Gerrit ook de hammond van Bennie, dat trouwens ook op andere nummers in de achtergrond zijn werk doet(‘Country Boy’)op de voorgrond.

Kortom, dit is blues zoals we hem graag horen, en het album laat je vooral nu al de sfeer opsnuiven van de festivals die nog moeten komen. (JePe)

Bron: www.bealestreet.be/Versie2/index.php?option=com_content&view=article&id=664:the-veldman-brothers-bringing-it-to-you-live-2012&catid=25:cd-recensies-juni-2012&Itemid=694

26-06-2012
Review Bringin’ It To You Live door Wil van Wijnhoven – www.bluesbreeker.nl

Wat heeft Oostenrijk met The Veldman Brothers te maken? Niks! Tenminste… als je begeleidt wordt met hun muziek richting je vakantiebestemming, dan wel natuurlijk!. Dan slaat onderweg de verveling zeker niet toe. Vooral als ik het heb over hun live-album “Bringin’ It To You Live”. Want dat is toch wel een zo gave release met daarop twaalf nummer verzameld. Niet alleen eigen werk maar ook bekend werk van Kim Wilson of Ry Cooder om er maar eens twee te noemen. Het album is opgenomen in “Onder Ons” in Dalfsen en gemixed en gemasterd door Guido Aalbers.

Het album begint met het eigen en ook wel eigenzinnige nummer: ‘2 Times 360’ gevolgd door de cover van Dave Bartholomew: ‘Country Boy’, ook ooit bewerkt door Fats Domino. Hier wordt de piano vervangen door de Hammond van Bennie Veldman. En dat levert toch weer een interessant soundje op zeker met het gitaarwerk en zang van zijn broer Gerrit. Niet ongenoemd mogen blijven de baspartijen van Donald van der Goes en het werk van Marco Overkamp achter zijn drumkit.

Een bijzonder fraai stukje blues vind ik hun eigen nummer: ‘Need To Know’. Hier horen het volvette harpgeluid van Bennie Veldman die daar zeer gedreven in is. Het nummer swingt lekker. De samenzang op ‘I Believe I’m In Love’, een nummer van Kim Wilson, is fraai te noemen. Bennie en Gerrit doen dat bijzonder sterk moet ik bekennen. Dit uptempo nummer wordt nog eens versterkt door de zwepende tonen van de bluesharp. Een goed gespeelde cover door de band.

Het welbekende ‘Boom Boom’ van John Lee Hooker wordt hier op waardige wijze vertolkt. Uiteraard in een iets steviger jasje dan het origineel. Met natuurlijk dat voortreffelijk gitaarwerk van Gerrit. Hoe dan ook het blijft een herkenbaar nummer met een stukje Veldman Brothers erin verwerkt. En die identiteit mogen de mannen best aan dit nummer meegeven. Daar is niet mis mee.

Ry Cooder heeft vaak van die aparte songs die meestal wel blijven hangen, in die zin, je hoort al snel dat het werk van hem is. Dat geldt ook voor: ‘Feelin Bad Blues’. Gerrit speelt de slide zoals Ry het ook deed.
Ook een ‘typisch’ Veldman Brothers nummer beschouw ik: ‘Heading For The Door’. De inmiddels herkenbare stijl van de band komt hier goed naar voren. Zang, gitaar, Hammond, bas en drum zijn tot in de puntjes op elkaar afgestemd.
En dan: ‘Killing Floor’ een nummer waarop Gerrit volledig los gaat op zijn gitaar en een stevige solo produceert. Mooi man… zeggen ze in het Noorden… Maar dat zeggen wij in het Zuiden ook bij het luisteren van dit nummer. Bennie Veldman zingt en bespeelt de harp op het nummer: ‘Tell Me Baby’. Hij heeft een iets rauwere stem van Gerrit. Maar ook hij zingt erg goed, het past gewoon bij dit nummer. Een ongepolijste bluessong van eigen hand. En waarmee kun je een ‘live’-album beter mee afsluiten dan een lekkere swingende boogie? Zo is ook het afsluitende nummer getiteld: ‘Boogie.

Diegene die The Veldman Brothers al vaker live aan het werk hebben gezien en dit album beluisteren zullen zeker tot de conclusie komen dat het album dezelfde sfeer uitademt als een live-optreden. De band is een hechte eenheid die kwaliteit uitstraalt waardoor ieder nummer op het album toch iets extra meekrijgt. “Bringin’ It To You Live” is een fraaie live-registratie van een van Nederlands beste bluesbands.

Bron: www.bluesbreeker.nl/The%20Veldman%20Brothers%20-%20Bringin%20It%20To%20You%20Live/The%20Veldman%20Brothers%20-%20Bringin%20It%20To%20You%20Live.htm

22-06-2012
Review Ecrit par Fred Delforge dimanche, 17 juin 2012

Proclamé Meilleur Groupe Néerlandais lors des premiers Awards de la Dutch Blues Foundation en 2011 où il était nominé dans cinq catégories, The Veldman Brothers est un de ces combos qui ne se posent pas de question et qui mettent tout en œuvre pour que leur blues soit croustillant, plein de vie et surtout plein de bonnes vibrations ! Alternant depuis 2007 et la sortie de leur premier effort les albums studio et les albums live, les frères Gerrit (guitare et chant) et Bennie Veldman (orgue Hammond et harmonica) ont acquis une certaine respectabilité dans un genre qui sait très ingénieusement s’inspirer d’un blues venu directement de Chicago mais aussi de divers autres blues venus d’ailleurs, des rives boueuses du Mississippi jusqu’aux rives du Pacifique en passant par le Texas et en s’offrant même régulièrement quelques cachets qui fleurent bon le southern rock. Accompagnés des fidèles Donald Van Der Goes à la basse et Marco Overkamp à la batterie, The Veldman Brothers s’offraient en mars dernier un enregistrement live à Onder Ons et en profitaient pour y coucher quelques covers au milieu de leurs propres titres … Au programme, du boogie et du blues, le tout interprété comme on l’aime !

Offrant, avec une constance impressionnante, de véritables merveilles de guitare slide et des arrangements de claviers des plus inspirés, The Veldman Brothers n’en négligent pas pour autant de travailler le feeling et le côté dynamique de leurs morceaux, ne renonçant jamais au plaisir de se lancer dans des relectures lumineuses dans le genre du « Up From The Skies » de Jimi Hendrix, du « Boom Boom » de John Lee Hooker et du « Feelin Bad Blues » de Ry Cooder enchaînées les trois à la suite ou encore du « Killing Floor » de Howlin Wolf débarqué à point nommé entre des compositions pleines de sincérité comme « Heading For The Door » et « Tell Me Baby ». Bien décidés à laisser le bon temps rouler en s’appuyant sur une section rythmique d’une solidité digne d’un bunker, Bennie et Gerrit n’en finissent plus d’assumer leurs rôles de solistes, nous sortant respectivement quelques envolées d’ivoire et quelques démonstrations de slide à faire se damner les plus virtuoses mais envoyant aussi quand l’envie se fait pressante des goulées d’harmonicas pleines de force et de finesse qui ne laissent jamais personne insensible ! Le résultat s’en ressent forcément et c’est une fois encore une heure d’un blues pas franchement nouveau mais tout particulièrement efficace que nous offrent les Hollandais avec « Bringin’ To You Live », une démonstration par l’exemple que c’est à la scène que The Veldman Brothers parvient à prendre sa véritable dimension et qu’à ce jeu pas toujours évident, ils n’ont absolument rien à envier à certaines grosses pointures internationales. Reste à espérer que les routes parviennent rapidement à les faire descendre un peu plus bas que la Belgique pour qu’ils puissent faire acte chez nous aussi de leur talent …

Bron: www.zicazic.com/zicazine/index.php?option=content&task=view&id=9556

20-06-2012
Review Bringin’ it to you live door Bert Vethaak voor www.bluesforum.nl

Op 18 september 2011 was er een heel leuk bluesfestival in Purmerend waar de crème de la crème van de Nederlandse blues acte de presence gaf. Want naast de 12 Bar Blues Band en King Mo waren ook The Veldman Brothers van de partij. Na afloop van hun dijk van een optreden stond ik nog even na te praten met Bennie en liet me ontvallen dat het, na hun 5e verjaardag’s cd toch echt wel weer tijd werd voor een nieuwe live cd. En zie hier, nog geen jaar later ligt “Bringin’ It To You Live” op de deurmat.
Twaalf nummers bevat het schijfje. Live opgenomen in de “Onder Ons” JK Studios in Dalfsen en perfect afgemixt door Guido Aalbers. Het verschil met een willekeurig concert van de mannen is (bijna) niet te horen. Het bewijs dat deze band tot de absolute top van de Nederblues behoord.

De cd begint zoals tegenwoordig elk concert begint; met het eigen nummer “2Times 360”. Een heerlijk instrumentaal nummer om, voor zowel band als publiek, gelijk in de mood te komen. “Country Boy”, is de eerste cover op de cd en kennen we van Fats Domino. Wordt door de mannen flink overgoten met een bluesrock sausje en rock daardoor lekker weg. Gedurende de CD komen we nog 5 covers tegen. Natuurlijk zit daar een Hendrix-nummer tussen (Up From The Skies), niet zo verwonderlijk na hun Hendrix-tour. Maar mijn voorkeur gaat toch uit naar de eigen nummers van de band.

In het eigen “Need To Know” mag Bennie even lekker los gaan en stuurt zowel zijn vocalen als zijn harp door zijn Shure Green Bullit mic. Het Southern-rock-achtige “Target” is 1 van mijn favorieten van deze cd. Prachtig slide werk van Gerrit waar Bennie met zijn harp weer heerlijk op antwoord. Dat de band alle facetten van de blues beheersen blijkt als ze hierna gelijk overstappen op de Chicago-style met “Heading For The Door”. Shuffelen kunnen ze ook, luister maar eens naar “Tell Me Baby”. Als ze dan eindigen met “Boogie” hebben we het hele repertoire kompleet.

“Bringin’ It To You Live” is een prachtige cd geworden dat een reëel beeld weergeeft van de klasse van The Veldman Brothers. Toch heb ik wel een klein puntje van kritiek. De band bestaat inmiddels 8 jaar, heeft 2 studio albums gemaakt waar behoorlijk wat eigen werk op staat. Ondanks dat alle covers op deze cd allemaal op z’n Veldmans gespeeld worden vind ik het jammer dat de helft van alle nummers uit covers bestaat. Des al niet te min behoort deze cd in elke platenkast te staan van de Nederlandse bluesliefhebber. En niet zomaar in die kast, maar op de bovenste plank, waar kwaliteit hoort te staan!

Bron: www.bluesforum.nl/smf/index.php?topic=14350.0

14-06-2012
Recensie Bringin’ It To You Live door Harm Lutke voor www.bluesrockpagina.nl

CD Recensie: The Veldman Brothers- Bringin’ It To You Live

Recordlabel: Eigen beheer / Releasedatum: 25 mei 2012
Recensie: Harm Lutke

The Veldman Brothers, wie kent ze niet? Ik dus. Dat is natuurlijk flauwekul want ik ken wel enkele ‘plaatjes’ van hen en ben bekend met hun reputatie, maar tot het bezoeken van een live optreden is het nog nooit gekomen. De ‘Brothers’ zijn gelukkig de beroerdste niet, want met “Bringin’It To You Live” hebben ze een, hoe kan het anders, live cd uitgebracht waarmee ze mij tegemoet komen. Het is een ‘subtiele’ manier om mij en iedereen die hen nog nooit live aan het werk gezien hebben onder de neus te wrijven wat we al die tijd gemist hebben en dat is veel, zoals bij het beluisteren van deze cd blijkt.

Instrumentaal wordt gestart met “2 Times 360” met in de hoofdrol het Hammond orgel van Bennie, gevolgd door het met een lekker gitaarloopje gezegende “Country Boy”. Bij “Need To Know” doet de mondharmonica zijn intrede en is het Bennie die met een vervormde stem zijn broer wat rust gunt. Echt knallen doen ze op “I Believe I’m In Love With You” en van af hier begin ik steeds meer in de stemming te komen, wat ook de doelstelling van een live concert is: lekker uit je dak gaan of met je ogen dicht genieten om de muziek beter op je in te laten werken.

Halverwege het album heb ik al een goed beeld kunnen vormen van de muzikaliteit van Bennie Veldman op Hammond en mondharmonica, zijn broer Gerrit op gitaar en stembanden, bassist Donald van der Goes en drummer Marco Overkamp, erg indrukwekkend! Als je in je repertoire covers hebt kun je natuurlijk niet om Jimi Hendrix heen en ook op deze cd wordt een fantastische, eigen interpretatie van “Up From The Skies” gegeven waarna een improviserende versie van “Boom Boom” van John Lee Hooker volgt. Even een rustpuntje met het tweede instrumentale nummer: “Feelin’Bad Blues” van Ry Cooder om daarna weer lekker gas te geven op de ruige rocker “Target”, wat dan wel weer een eigen nummer is.

Zoals het bij een live optreden hoort wordt er naar een hoogtepunt toegewerkt en dat is op dit album ook zo, want vanaf “Target” gaat alles in uptempo verder en swingt en knalt het de pan uit met nummers als “Heading For The Door” en “Killing Floor”. Schitterend slide spel, een scheurende mondharmonica, een stuwende bas en strak drumwerk op “Tell Me Baby” lijken naar het hoogtepunt van dit avondje uit (maar dan thuis) aan te sturen, maar dan moet “Boogie” nog komen. Dit bijna tien minuten durende spektakel heeft alles wat live muziek zo onweerstaanbaar maakt: geweldige solo’s die je om de oren slaan, een zachter middenstuk en een keihard einde.

“Bringin’It To You Live“ is een geweldige Live cd van een Nederlandse top band die hiermee laat horen dat de awards die hun schoorsteenmantels zieren volkomen verdiend zijn. De tracklist van dit album is keurig verdeeld in zes covers en zes eigen composities en die zijn samen goed voor bijna zestig minuten blues/roots/rock. Dat is dan ongeveer de helft van een avondje ‘Veldmannen’ en dat is voor mij te weinig, want na deze cd ben ik overtuigd en wil ik meer! Daarom: ‘Come to the South guys and bring it to me live! I’ll be there!’

Bron: www.bluesrockpagina.nl/index.php/cddvd-recensies/530-cd-recensie-the-veldman-brothers-bringin-it-to-you-live

14-06-2012
Review ‘Bringin’ It To You Live’ door door René van Hoesel voor www.musicfrom.nl
stijl: blues
wat: cd
label/eigen beheer: eigen beheer

Goed nieuws voor blues liefhebbers: The Veldman Brothers hebben een nieuw live-album gelanceerd. Onder de titel ‘Bringin’ It To You Live’ brengt de band bestaande uit Gerrit Veldman (gitaar, zang), Bennie Veldman (Hammond, bluesharp, zang), Donald van der Goes (bas) en Marco Overkamp (drums) een dozijn live gespeelde songs vol blues en roots, met zelfs hier en daar een snufje boogie-woogie. De Dutch Blues Foundation heeft The Veldman Brothers heeft uitgeroepen tot “beste Nederlandse Blues Band” en die vermelding is er natuurlijk niet zomaar. Twaalf songs lang krijg je als luisteraar te maken met de lekkerste blues en roots gegoten in een live-jasje.

Het begint al met ‘2 Times 360’, waar we langzaam worden opgewarmd voor ‘Need To Know’ wat we nog kennen van hun vorige album ‘Spreadin’ Around’. Een strak gespeelde riff, microfoon overgemoduleerd en dan die gemene bluesharp die erop los gaat. Even verderop het rockende nummer ‘I Believe I’m In Love With You’, de klassieker van Kim Wilson van The Fabulous Thunderbirds, destijds vertolkt door Bonnie Raitt, heeft nog niets aan kracht ingeboet en wordt geheel op eigen stijl met veel gevoel gebracht. Twee andere covers die we tegenkomen zijn onder meer Jimmy Hendrix’ ‘Up From The Skies’ en John Lee Hooker’s ‘Boom Boom’, ook weer overgoten met dat overheerlijke blues-sausje van The Veldman Brothers. De laatste twee songs zijn ‘Tell Me Baby’, een bluesrock nummer waarbij muzikaal gezien weer alles uit de kast wordt getrokken, en ‘Boogie’ wat een zeer mooie opbouw kent en maar liefst 10 minuten lang duurt.

Met ‘Bringin’ It To You Live’ laten The Veldman Brothers nogmaals zien waarom zij tot de beste in hun genre behoren. Het live-album klinkt geweldig en zo hoort het ook te zijn. Live klinkt blues en roots gewoon op zijn best. Alle ingrediënten van bluesharp tot Hammond orgel zijn in de juiste mate gedoseerd en verspreid en de strakke akkoorden en zang zorgen ervoor dat het album authentiek aanvoelt en heerlijk wegluistert. The Veldman Brothers zetten zichzelf met dit album weer voor een zeer breed publiek in de schijnwerpers.

Aantal tracks: 12
Speelduur: 57:36 minuten

Bron: www.musicfrom.nl/magazine/recensies/39726/the-veldman-brothers-bringin-it-to-you-live.html#.T9obvu2cv6E.twitter

12-06-2012
CD review – Bringin‘ It To You Live ( German ) for http://wasser-prawda.de
Erstellt am Dienstag, 12. Juni 2012 15:09
Veröffentlicht am Dienstag, 12. Juni 2012 15:09
Geschrieben von Nathan Nörgel
Zugriffe: 6

Nach dem erfolgreichen Studioalbum „Spreadin‘ Around“ ist 2012 von den holländischen Veldman Brothers ein Live-Album zu begutachten. „Bringin‘ It To You Live“ ist in seiner Direktheit ein Konzentrat dessen, was die Fans der Bluesrocker an den Brüdern mögen: Ein kochender Mix aus Blues, Rock und Soul, getragen von den Brüdern Gerrit Veldman an der Gitarre und Bennie an Hammond und Bluesharp.

Eines muss man mal voraus schicken: Es gibt im Blues/Bluesrock wenige Bands, die einen so prägnanten und eindeutigen Sound gefunden haben wie die Veldman Brothers. Das mag an Bennies treibender Hammondorgel liegen oder an den Duellen die er sich an der Bluesharp mit der Gitarre seines Bruders liefert. Es scheint nichts über enge Familienbande zu gehen.

Und eine Frage noch vorweg: Warum macht man eigentlich Live-Alben? Ich sehe in der Musikgeschichte zwei Antworten darauf: Es gibt Alben, die einen bestimmten Moment einfachen sollen, die Magie einer besonderen Veranstaltung. Und es gibt Alben, die eher die musikalische Bandbreite einer Band zu einem bestimmten Zeitpunkt dokumentieren sollen und daher Material verschiedener Konzerte verwenden. „Bringin‘ It To You Live“ scheint für mich zur zweiten Kategorie zu gehören. Zumindest ist für mich nicht ersichtlich, ob die Aufnahmen im „Onder Ons“ JK Studios Dalfsen im März 2012 an einem oder mehreren Abenden gemacht wurden. Ein konkreter Konzertablauf ist auf jeden Fall nicht sofort nachzuvollziehen.

Zwölf Stücke haben den Weg auf das Live-Album gefunden. Und davon stammen (für mich: leider) nur fünf aus der eigenen Feder und sind ganz der typisch groovend rockige Blues der Veldmans. Fürch mich dabei herrausragend: „Target“ oder das funkige „Heading For The Door“. Und natürlich der „Boogie“ im amtlichen Hooker-Groove ganz am Ende des Albums. Die anderen stammen aus ganz unterschiedlichen Quellen und zeigen die Wandlungsfähigkeit der Band. Da wird dezent Hendrix gefolgt mit „Up From The Skies“, Hendrix‘ „Boom Boom“ eher traditionell heruntergerrockt und bei Ry Cooders „Feelin‘ Bad Blues“ kann Gerrit Veldman einmal mehr seine Meisterschaft an der Slide-Gitarre unter Beweis stellen. Und natürlich darf auch der große Howlin Wolf nicht fehlen. Und da liegt natürlich „Killing Floor“ nahe. Konzertbesucher hören natürlich diese Klassiker immer wieder gern. Doch für mich sind die eigenen Nummern der Brüder die eigentlichen Hinhörer. Aber ich sitze auch vor der Anlage und nicht im Club beim Konzert.

Erhältlich ist “Bringin’ It To You Live” über den Webshop der Band.

Bron: wasser-prawda.de/platten155-2/jazz159/6896-the-veldman-brothers-bringin-it-to-you-live.html#.T9dcOBXicUw.facebook

26-05-2012
Review Bringin’ it to live – Eric Campfens – barnowlblues

Het mag inmiddels geen geheim meer zijn dat The Veldman Brothers een van de beste Nederlandse bluesbands van het ogenblik is. Zij zijn vorig jaar meerdere keren in de prijzen gevallen met awards als “Best Blues Band 2011” van Dutch Blues Foundation en het verkiezen van hun album “Spreadin’ Around” als beste bluesalbum van 2011. Dat de vier mannen ook live goed uit de voeten kunnen bewijzen zij al enkele jaren op podia in binnen- en buitenland.
En ongetwijfeld vonden zij het tijd worden om hun live-

prestatie eens op een zilveren schijfje te zetten. Voor de goede orde noem ik nog even de leden van de band: Gerrit Veldman (zang, gitaar), Bennie Veldman (harmonica, hammond, zang), Donald van der Goes (bas) en Marco Overkamp (drums). Van de twaalf nummers is de helft door Gerrit en/of Bennie zelf geschreven.

Het eerst nummer is de door Gerrit geschreven instrumental “2 Times 360”. Het vette orgelgeluid van Bennie en Gerrits volle gitaarsound, gesteund door de strakke ritmesectie van Donald en Marco zorgen meteen voor een swingende aftrap. Van “Country Boy”, bekend van Fats Domino, wordt een eigen swingende versie neergezet. Dit wordt gevolgd door het door de broers geschreven “Need To Know”. Bennie zet in met zijn Shakey Horton-achtige bluesharp, blijft het nummer hiermee domineren en zingt door de mondharmonica. Kim Wilsons “I Believe I’m In Love With You” is een vlot R&B-nummer, door Gerrit en Bennie tegelijk

 

18-01-2012
Wasser Prawda Magazine – Geschrieben von: Nathan Nörgel – www.wasser-prawda.de

Spreadin'_smallThe Veldman Brothers aus den Niederlanden sind ein Beispiel dafür, wie man Bluesrock heute spielen sollte: Geradewegs aus dem Herzen nämlich und nicht mit dem Blick auf die Hitliste der Virtuosen. Nicht umsonst ist ihr 2011 erschienenes Album “Spreadin’ Around” von Lesern und Hörern verschiedener Medien in unserem Nachbarland zum besten Bluesalbum des Jahres gewählt worden.

Die Vorbilder sind zahlreich und doch äußerst unterschiedlich: Muddy Waters, die Vaughan-Brüder oder Elmore James stehen gleichbereichtigt neben dem Jazz-Organisten Jimmy Smith. Und natürlich darf man Howlin Wolf oder die Fabulos Thunderbirds nicht vergessen: Rock, Blues, etwas swingender Rhythm & Blues und eine Prise Funk und Soul. Das sind die Zutaten für die Musik der Veldman Brothers.

Und wem das zu abstrakt klingt: Man nehme einen großartigen Hammond-Spieler, der gleichzeitig noch eine amtliche Bluesharp spielt (Bennie Veldman), einen Gitarristen und Sänger (Gerrit Veldman). Das sind die Brüder, die der Band den Namen geben. Hinzu kommen noch Marco Overkamp (dr) und Donald vand der Goes (bg). Seit sieben Jahren ist diese Band schon äußerst erfolgreich in der niederländischen Bluesszene unterwegs. Gerade erst wieder wurden sie in vier Kategorien für die nationalen Blues Awards nominiert.

Und wie es dazu kommt, kann man gut auf “Spreadin Around” nachfühlen und nachhören: Wenn sie loslegen, dann zielen sie nicht auf den anerkennenden Blick der Kollegen sondern einzig darauf, die Hörer im Herzen und in den Tanzfüßen zu erreichen: Sovie Gefühl wie möglich – ohne jemals auch nur in die Nähe des Kitsch zu geraten, soviel Rauhheit wie nötig. Und Spielfreude mehr, als man in ruhigem Zustand ertragen kann.

Klar natürlich, dass die Songs des Albums nicht komplett aus den Federn der Band stammen. (Man nehme nur mal “Everyday I Play The Blues”: Wer da nicht die Vorlage sofort heraushört, muss die Klasse wiederholen. Ähnliches gilt auch für “Evil”.) Aber das macht nichts, weil die ganze Scheibe von vorn bis hinten nach der Band klingt und so auch die “Inspirationen” verinnerlicht wurden. Und damit macht “Spreadin Around” eben unwahrscheinlich viel Spaß. Ich hoffe, dass die Veldman Brothers mit diesem Werk auch in Deutschland die Aufmerksamkeit finden, die sie verdienen. Eine Menge nämlich.

Bron: wasser-prawda.de/

28-05-2011
Spreadin’ Around Review BluesBlast Magazine – USA – Issue 5-21 May 26, 2011 door Rainey Wetnight 

Review BluesBlast Magazine – USA – Issue 5-21 May 26, 2011The Veldman Brothers – Spreadin’ Around

Self Release

http://www.theveldmanbrothers.com

11 songs; 48:58 minutes
Styles: Blues-Rock, Harmonica infused traditional blues

SRV! Aficionados of 1980’s blues know exactly of whom I speak: the late Stevie Ray Vaughan. When he passed, the blues world lost one of its modern paragons. He may not be with us anymore, but his style echoes throughout a magnificent blues CD by a duo deemed the Veldman Brothers. You might guess they’re from Chicago or Texas, but they hail from across the Atlantic. That’s right: Holland isn’t just for tulip-sighting anymore!

Before you start perusing what is perhaps the most riveting offering of 2011 from a foreign blues artist, hear this: They grow on you. The more one listens, the more one is prone to fall under their spell! Some may sneer: “Their guitars are too loud, and their song selection is not representative of real blues.” Don’t listen to them! Instead, sit back, relax, and do whatever you enjoy most as you absorb their music.

Gerrit and Bennie Veldman are two siblings who’ll admit, from time to time, “[We’re] not that man. [We’re] just poor souls with some blues inside.” You know they mean it. They haven’t sung these eleven original songs just for the cash. If they had, they wouldn’t have poured such gut-wrenching emotion, nearing ferocity, into every note they play. Sometimes it’s too much—the Veldmans pull no punches and mince no words. However, that’s when one turns the blast of music down, not off! At the end of this roller-coaster ride, one might feel ecstatic exhaustion.

Each of their eleven original songs is like a stick of dynamite waiting to explode into your consciousness, whether it’s a rollicking opener like the title track or a powerful 6/8-timed swayer like “Leavin’.” The only two that are jarring are “Need to Know”–with perfectly unquotable lyrics save the three words in the title—and “Questions,” which is placed on the album a little too late and a lot too long. Aside from “Leavin’,” the best slow blues number this reviewer’s heard this year, the other masterpiece is “Evil.” It’s an up-tempo ballad that’s “on the down low” about the Devil and his schemes.

You know what? I was wrong. “SRV” may be channeled some here on “Spreadin’ Around,” but the Veldman Brothers deserve far more credit than that. They’re not imitators; they’re true blues.

Reviewer Rainey Wetnight is a 31 year old female Blues fan. She brings the perspective of a younger blues fan to reviews. A child of the 1980s music, she was strongly influenced by her father’s blues music collection.

Bron: www.thebluesblast.com/bbnow.htm

18-05-2011
Spreadin’ Around – DWM Music Company – USA

The Veldman Brothers have begun 2011 with a bang!
This CD contains eleven original numbers packed into a nice, fat blues sound.
The brilliant guitar of Gerrit, his appropriately varied vocals, the soulful Hammond organ and the harp work of Bennie are ably supported by a driving rhythm section. It’s not often that a sound just clicks. This is the case with “Spreadin’ Around” and it won’t be long before word of this disc spreads. There’s both grit and sophistication here and that combination clearly makes this CD noteworthy. Undoubtedly, this album will end the year with a high rating from the DBF – Bluesforum. nl CD Award 2011.

15-02-2011
CD recensie The Veldman Brothers – Spreadin’ Around door Karst Jaarsma – festivalinfo.nl

Blues uit Overijssel? Geen combinatie die mensen op het eerste gezicht snel zullen maken. Met Daniel Lohues en Harry Muskee als vaandeldragers van de Nederblues lijkt het wel alsof al het goede, in dit geval, uit Drenthe komt. The Veldman Brothers komen echter wél uit Overijssel en leverden met Home vier jaar geleden al een dijk van een debuutalbum uit. Spreadin’ Around is een plaat waarop deze lijn vol passie doorgezet wordt.

De schurende mondharmonica, zingende hammond orgel en jankende gitaar komen in perfecte balans samen. Of de heren zich nu uitleven op een ruiger bluesrock nummer als ‘Need to Know’ of het meer gevoelige ‘Leavin’‘, elk nummer klinkt ongelooflijk aangenaam. De duidelijk te horen invloeden lopen uiteen van de Chicago blues tot en met de meer zuidelijke delta blues.

Daarnaast mag naast Gerrit Veldman ook broer Bennie gedurende enkele nummers het vocale gedeelte voor zijn rekening nemen. Zo worden nummers als ‘Everyday I Play the Blues’ aangenaam door Bennie zijn zwarte stem, terwijl Gerrit met zijn veel blankere stem geschikter is voor de bluesrock tracks.

Spreadin’ Around heeft even op zich laten wachten. Maar het is al het geduld dubbel en dwars waard geweest. De cd wisselt voortreffelijk af tussen de rustige blues en de meer naar rock neigende variant. Daarnaast is er ook een perfecte balans tussen het keyboard, de mondharmonica en de beide zangers. Op Spreadin’ around is gewoon een bluesband aan het werk die al jaren met elkaar speelt en hier nog steeds elke seconde van geniet. Dat is te horen en maakt de plaat zeer plezierig om naar te luisteren. Om het maar cliché te zeggen; Spreadin’ Around is on-Nederlands goed.

Bron: www.festivalinfo.nl/recensie/4248/Spreadin_Around/The_Veldman_Brothers/

11-02-2011
CD recensie The Veldman Brothers – Spreadin’ Around door Willem Croese – Blues uit de Polder

Heel lang waren Cuby and The Blizzards ‘de’ vertegenwoordigers van de Nederblues. The Veldman Brothers hebben die plek meer dan verdiend overgenomen. Door zwoegen en zweten timmerden zij aan de weg.

De Veldmannen debuteerden met het album ‘Home’, waarop negen eigen nummers staan en drie covers. Op de nieuwe cd ‘Spreadin’ Around’ vind je alleen songs van de gebroeders, negen van zanger/gitarist Gerrit, ééntje van organist Bennie en ook nog eentje van de heren samen. Creativiteit genoeg in huis.

Dit alles valt te prijzen, want vooral werk van anderen spelen lijkt te makkelijk. Niettemin hebben The Veldman Brothers in september een tour gedaan met songs van Jimi Hendrix, maar dan geheel in hun eigen stijl zonder iedere noot precies na te willen spelen van de in 1970 gestorven gitaargod. En zie daar meteen ‘zijn’ invloed op de twee broers en hun muzikale kompanen Donald van der Goes (bas) en Marco Overkamp (drums).

Een uitstekend visitekaartje is afgegeven met Spreadin’ Around’. Eentje waar je ‘blues’ tegen kunt zeggen. Pareltjes op het schijfje zijn zonder meer de slowblues ‘Leavin’; het semi-akoestische ‘Target’; het jazzy ‘Everyday I Play The Blues’ of de klassieke blues ‘Saw You There’ en niet te vergeten ‘Questions’ dat toch stiekem doet denken aan Jimi Hendrix.

The Veldman Brothers gaan voor goud met hun superblues en overstijgen zichzelf bijna met ‘Spreadin’ Around’. Hou deze toppers in de gaten, want zulke grote muzikale verrassingen vind je niet iedere dag.
Willem Croese

Bron: www.bluesuitdepolder.nl/2011/recensies/110211_Spreadin_Around_The_Veldman_Brothers.html

1-01-2010
Willem Croese – Gepubliceerd in ‘Back To The Roots’ 

The Veldman Brothers – 5th Anniversary Live Tour

Op zijn tijd word je vanuit de lage landen verrast met uitstekende bluesbands. In dat rijtje passen ‘The Veldman Brothers’ uit Nederland zonder meer. Bennie en Gerrit Veldman zijn de naamdragers van het gezelschap, maar zij kunnen het niet zonder hun muzikale ‘broers’ Marco Overkamp op drums en bassist Donald van der Goes.

De vier heren verstaan hun vak. Met een enorm enthousiasme spelen ze op festivals of touren langs de clubs in het land. Om de aanhang te plezieren met een live cd is er een jubileumversie uitgebracht, ‘5Th Anniversary Live Tour 2009’ heet de schijf. Slechts driehonderd exemplaren zijn er in de handel. Een collectorsitem dus. Voor het radioprogramma ‘Bluestrain FM’ zijn in het IJmuidense ‘Witte Theater’ opnamen gemaakt. De bandleden vinden de kwaliteit goed voor het verjaardagscadeau. Gelijk hebben ze, want het geluid is uitmuntend zoals op de cd te horen is. Nog belangrijker is het spel, want dat streelt de oren. Je waant jezelf in de concertzaal om live van de mannen te genieten. De gebroeders Veldman wisselen elkaar af met solo’s. Bennie op de Hammondorgel of bluesharp en dan laat zanger Gerrit zich horen met zijn gitaar. Zij voelen elkaar goed aan en gunnen ieders deel. Ook de ritmesectie heeft een prima aandeel hierin. De plannen voor 2010 zijn een tour ter ere van Gerrit’s voorbeeld Jimi Hendrix en de studio in voor een nieuwe cd met voornamelijk eigen liedjes. Hou The Veldman Brothers in de gaten!

Willem Croese – Gepubliceerd in ‘Back To The Roots’  

Bron: www.bluesuitdepolder.nl

18-11-2009
5th anniversary Live Tour 2009 – Gerry Jungen – www.diejongenvanjungen.nl

Van deze live CD van de Veldman brothers kreeg ik de Limited edition… en limited is ie… hahaha geen info, geen band informatie nada niks noppo!!!!! Gelukkig weet ik voldoende van de mannen om het een plaatsje te geven Bennie Veldman:  Hammond (wanneer koopt ie eindelijk een B3?) portable en bluesharp, Gerrit  Veldman: Gitaar, Donald van der Goes: Bas en Marco Overkamp: drums.  Daar waar het op het album  Home af en toe mis ging met de covers, staat de setlist van deze Live CD als een huis met als klein missertje Tell me what I’d say van Ray Charles.. dat is te danken aan het feit dat de vocalen verzuipen in het plezier van de instrumenten en dan blijft er eigenlijk geschreeuw over. Dat de band in die 5 jaar ondertussen een zeer hecht collectief geworden is dat is duidelijk te horen en het blijft prettig en toch ook weer schandelijk dat ze het nog immer op eigen kracht (qua label) moeten doen. Prettig omdat wát je hoort ook echt de keuze van de band is en niet van een A&R manager die het zo nodig commercieel wil maken! Schandelijk omdat zingende ééncelligen als Roef en Marian wel een platen contract hebben!!!!! Was op het album home er nog een duidelijk verschil tussen covers en eigenwerk, op deze live CD is dat bezwaar weggepoetst! Statesboro Blues van Blind Willy McTell, Bleeding Heart van Elmore James en Who knows van Jimi Hendrix  krijgen een dikke vleug van de koude grond in Wezep mee en blijven fier overeind. Die conclusie mag je ook trekken voor het hele album..Live staan The Veldman Brothers als een huis, deze Live CD is het bewijs….limited als mijn exemplaar ook is!!

Bron: www.diejongenvanjungen.nl
10-10-2009
Recensie The Veldman Brothers – 5th Anniversary Live Tour 2009 door Bert Vethaak voor bluesforum.nl

Inmiddels al heel veel over geschreven, het nieuwe album van de “bloodbrothers” Gerrit en Bennie Veldman, Donald van der Goes en Marco Overkamp, samen The Veldman Brothers.

Elke, zichzelf respecterende, bluessite, blog of forum heeft inmiddels lovende recensies van dit album geplaatst. En terecht! Deze schijf is een prachtig document geworden van wat deze heren in hun 5-jarige bestaan bereikt hebben!

Dit 5-jarige bestaan hebben The Veldman Brothers gevierd met The 5th Anniversary Tour. Een van de optredens uit deze tour was bij de radiojongens van Bluestrain FM. De opnames van dit optreden waren van een dusdanige goede kwaliteit dat besloten werd om er een cd van uit te brengen.

De tracklist van dit album bevat voor elke bluesliefhebber wel wat. Het swingt de pan uit (Harponized, One More Chance, Let Me Love You Baby, Tell Me What I Say), het rockt  (Waitin’ All Night, Statesboro Blues, Who Knows) afgewisseld met een paar heerlijke slowbues liedjes (All Those People, This Pain, Bleeding Heart).

De eerste keer dat ik The Veldman Brothers live zag en hoorde was in april van dit jaar in De Kade. De tweede keer een paar weken geleden in een klein tentje in Purmerend. Beide keren was het optreden van een enorm hoog niveau. Nu hoor ik ze dus voor de derde keer live (en de 4e en de 5e en …..als een schijfje al kan slijten ben ik nu al toe aan een nieuwe). Het maakt de heren niet uit waar ze spelen, voor hoeveel publiek of wat de gelegenheid is, ze zijn in staat overal en altijd een show neer te zetten waar je U tegen zet. Deze cd vormt daar een bewijs van!

Voor degene die nog niet in staat zijn geweest iets van dit album te beluisteren, op de Myspace site van The Veldman Brothers staan er een paar.

Bron: www.bluesforum.nl/smf/index.php?topic=7383.0

07-10-2009
Review The Veldman Brothers – 5th Anniversary Live Tour 2009 door bluesrockpagina.nl

The Veldman Brothers is een pure bluesband rondom bloodbrothers Gerrit en Bennie Veldman, bluesmuzikanten van het eerste uur. De band bestaat naast gitarist/zanger Gerrit en toetsenist/harpenist/zanger Bennie uit drummer Marco Overkamp en bassist Donald van der Goes. Dat de Veldman Brothers een van de betere Nederlandse bluesbands is behoeft geen betoog. Hun debuutalbum “Home” werd door onafhankelijke kenners op radio en internet aangewezen als het beste bluesalbum van 2007. Dit jaar bestond de band vijf jaar en dit werd uitgebreid gevierd tijdens de “5th Anniversary Tour”. Deze tour werd uiterst succesvol afgesloten met een spetterend optreden op het Moulin Blues Festival te Ospel.

Tijdens deze tournee deden ze op 22 maart het Witte Theater in IJmuiden aan, en werden er door Paul Maas en Rob de Fries (Bluestrain FM Sessies) opnames gemaakt voor een live-CD. Van dit opgenomen materiaal is onlangs in een gelimiteerde oplage van 300 stuks de live CD “5th Anniversary Live Tour 2009” uitgekomen…. een collectors item dus!!

De CD opent sterk met het uptempo swingende “Harponized” waarin Bennie de hoofdrol op de bluesharp voor zijn rekening neemt. Ook het tweede nummer “One More Chance” swingt de pan uit en bevat alle ingrediënten van een heerlijke bluessong. Naast het uitstekende hammondspel van (Booker T) Bennie is Gerrit’s gitaarspel een genot om naar te luisteren. Er wordt voortgezet met “Waitin’ All Night“, een lekkere stevige song dat een hoog Status Quo gehalte heeft wat het ritme betreft.

Opzwepend en energiek is het door Willie Dixon geschreven nummer “Let Me Love You Baby”. Bennie produceert een schitterende. rijke sound uit zijn Hammond-orgel en geeft er een geheel eigen draai aan. Er wordt voortgezet met “All Those People”, een prachtig nummer van de debuut CD “Home” waarin grootheden als “Jimi Hendrix” en “Stevie Ray Vaughan” door Gerrit geheel in stijl worden geëerd.

Vervolgens worden we getrakteerd op een snoepje uit de oude doos, de Ray Charles klassieker “What I’d Say” dat in een swingend, doch stevig jasje is gestoken. Tijdens “This Pain” wordt er flink wat gas terug genomen en spelen de brothers een schitterende ingetogen bluessong, maar dat is slechts van korte duur want het gas gaat er weer stevig op tijdens het alom bekende “Statesboro Blues”.

Het voorlaatste “Bleeding Heart” is een relaxte slow blues song, dat voorzien is van smeuïg hammondspel en heerlijke gitaarpassages. Er wordt afgesloten met een heerlijke lange uitvoering van de Hendrix cover “Who Knows”…. Prima uitgevoerd en gekozen.

Eindconclusie… De Cd “5th Anniversary Live Tour 2009” is een dijk van een album geworden. De totale live sfeer is goed vastgelegd en perfekt gemixt door Guido Aalbers. Zowel het geluid van het publiek als de muziek van de originele opnames zijn uitstekend behouden gebleven.

Bron: www.bluesrockpagina.nl

10-04-2008
CD review Blues Matters UK Mar/Apr , 08 / Issue 42

Album Home - CD COVERDutch brothers, Bennie and Gerrit Veldman have been playing music together since 2003, but they only just released their debut CD last year.

The Brothers may hail from the beautiful country that is the Netherlands, but their music would go down well in any Texas roadhouse, with lashings of slide guitar and harmonica.

The gost of Stevie Ray Vaughan and others may hang other the tracks, but there can be no doubt that Gerrit Veldman knows how to play mean guitar and sing like a true Bluesman, while brother Bennie is no slouch on the harmonica either.

There are a few echoes of Ry Cooder and Jimi Hendrix in Gerrit’s playing, while Bennie is clearly a Dutch Kim Wilson in his approach to the Blues.

The CD is mostly orginal tracks by the brothers themselves, but they manage to inject some life into “Killing Floor”by Howlin’Wolf. Some tracks are a litte derivative, but it’s all played fast and tight.

Jamie Hailstone

01-04-2008
Rootsville

Reeds enig tijd verkondigen we dat het niveau van de bands op ons vasteland gestadig omhoog klimt. De lat bij de bands ligt tamelijk hoog en dat komt alleen maar ten goede aan de kwaliteit van de muziek. Rest nu nog enig chauvenisme vanwege de clubuitbaters, bookingsagenten en festivalorganisators en we zijn verzekerd van goede live music voor de komende decennia.

Dat dit in Nederland zeker ook het geval is bewijzen de Veldman Brothers hier met hun debuut cd ‘Home’. De release dateert al van eind 2007 maar op vraag van ‘den Bennie’ hebben we Home eens beluisterd en onder het motto ‘beter laat dan nooit’ geven we hier een kleine expressie. De Cd bestaat uit 12 live recorded nummers en kan je catologeren onder de noemer stevige Texas Blues.

De band bestaat uit de broertjes Gerrit (guitar) en Bennie Veldman (B3/bluesharp). Samen met een stevig klinkende Rhythm sectie (Marco Overkamp/drum en Donald VanderGoes/bass) timmeren ook zij aan hun ‘crossroads’. Hun mosterd haalden ze een beetje bij al de groten van de Bluesscene maar uiteindelijk inspireren ze elkaar en het resultaat mag er wezen. Op een paar nummers na ze allemaal van de hand ‘The brothers’ en met ‘Brothers Shuffle’ als opener geven ze al dadelijk hub visitekaartje af. De harmonie van guitar, slideguitar, B3 en Bluesharp past perfect samen. Zelfs de covers ‘Killing Floor’ van Chester Arthur Burnett aka Howlin’ Wolf en Easy Rider van Ma Rainey werden voorzien van een eigen arrangement en brengen deze klassiekers geen schade toe…integendeel.

12 bluesongs en toch verschillend. Van One More Change tot het swampachtige Daytrippin’ Man, ze klinken solide en diegene die de Veldman broertjes in huis halen zullen er zeker geen spijt van hebben. (Freddy)

Bron: www.rootsville.be

16-03-2008
Back To The Roots Bluesmagazine – Yvo Jaenen ( bladnummer 65)

Ze zijn zeldzaam, broers die door dezelfde blues microbe gebeten zijn en al helemaal in de Lage Landen. Maar bij de broers Veldman staat dat alleen maar garant voor dubbel zoveel passie en dubbel zoveel virtuositeit. Dat straalt van de eerste tot de laatste noot af van hun eerste cd “Home”.

In september van vorig jaar in eigen beheer uitgebracht en bevat ze 12 nummers die “live” zijn opgenomen door Guido Aalbers in de Friese Studio Lobbes. Toch spelen de broers al veel langer (2004) samen. Naast Gerrit Veldman op gitaar en lead zang, broer Bennie op orgel en bluesharp, bestaat de viermansformatie verder uit Marco Overkamp die de ritmesectie verzorgt en Sebastiaan Van Olst op basgitaar (ondertussen wel al vervangen door Donald van der Goes).

Het is een zeer gevarieerde en knap geproduceerde plaat geworden met een breed scala aan bluesinvloeden gaande van Hendrix, Vaughan, Lester Butler, Allman Brothers (!) over Howlin’ Wolf, Elmore James, Muddy Waters, naar Freddie King en vele anderen toe.

Stuk voor stuk zijn het gedegen nummers maar een aantal konden me meer bekoren dan andere.
Zo is er het openingsnummer “Brothers Shuffle” dat al direct de toon zet als onvervalste instrumentale bluesshuffle a la Vaughan Brothers hoewel die van de Veldmans toch een stuk meer funky klinkt.
Het is hun visitekaartje (ook bij optredens) en maakt direct duidelijk dat ze “de blues” tot in de puntjes beheersen en ze perfect op mekaar zijn ingespeeld.
Ook het tweede nummer start met zo’n typische SRV gitaarrif gevolgd door een orgelriedeltje dat zo van een Booker T and the MG’s plaat kan geplukt zijn. Vooral het knappe “vraag en antwoord”-spel van Bennie’s Hammond en Gerrit’s Stratocaster is zalig om aanhoren.
De typische opbouw van veel nummers en de gitaarsound op deze cd zijn weliswaar zwaar schatplichtig aan het gitaarwonder uit Austin Texas, maar ze werken nergens storend. Integendeel, de song “Waitin” zou rustig kunnen doorgaan als negende nummer op “Couldnt Stand The Weather” !. ‘
Gelukkig is het niet allemaal SRV wat de klok slaat. Het ruwe en ruigere “Daytrippin’ Man” met zijn pompende texas-style gitaarspel en een door een harmonicamicro vervormde stem doet vooral denken aan Lester Butler of zijn jongere versie Hook Herrera.
En “This Pain” is dan weer een prototype delta blues song met mooi ingetogen gitaarlicks, doorleefd gezongen en net genoeg doorregen met harp solo’s. “Let Me Love You Baby” en “Harponized” maken de afwisseling volledig.
Het eerste een meer up-tempo jump blues nummer met een T-birds-achtige gitaar en het tweede een instrumentaal swing nummer waarbij afwisselend de gitaar en de harmonica de lead nemen. Wie het allemaal zelf wil horen moet maar eens naar de Veldman website gaan surfen.

Bij het beluisteren van deze cd tenslotte, is het moeilijk te geloven dat deze groep nog niet in België heeft opgetreden (buiten eentje begin februari 2008 georganiseerd door de vzw Dust in Weelde bij Turnhout); dit soort doorleefde bluesrock hoort namelijk thuis op elk bluespodium, ook in België.

Het beste bewijs hiervoor is misschien wel het feit dat de eersteling van The Veldman Brothers vorig jaar door drie (03) Nederlandse bluessites tot beste cd van het jaar 2007 verkozen werd.

Yvo Jaenen

19-09-2007

festivalinfo.nl

Het debuutalbum Home van de Overijsselse bluesrockband The Veldman Brothers is in januari van dit jaar opgenomen in het Friese Opende (Studio Lobbes) en ondanks dat de broers sinds begin 2007 een bassende vervanger hebben gevonden in Donald van der Goes, speelt op de cd bassist Sebastiaan van Olst nog mee. Van Olst maakt intussen deel uit van het Zwolse trio Cool Genius.

Het album opent met het instrumentale ‘The Brothers Shuffle’. Een lekkere Chigago-shuffle met een opzwepende drum-intro van Marco Overkamp. Als er één song op deze cd is, die ik als een potentiële hitsingle zou typeren, zou mijn keuze meteen op ‘One More Change’ vallen. Uiteraard zou de versie in dat geval van zes minuten moeten worden ingekort naar een kleine vier minuten, maar dit is typisch zo’n nummer dat alle ingrediënten van een gave bluessong in huis heeft. Uitstekende zang, een lekkere ondersteunde hammondorgel, mooi gitaarwerk en bovenal een puike melodielijn. Een geweldig nummer die me de nodige koude rillingen over mijn rug bezorgt.

Met de derde song ‘Killin’ Floor’ heb ik iets meer moeite. Ondanks dat dit een nummer een heerlijke swinger is, is de continue aanwezige mondharmonica van Bennie Veldman me net iets teveel van het goede. Bluesharp is prima, maar een heel nummer lang zonder ook maar een kleine adempauze, is gewoon teveel. Voor mijn gevoel was de gedoseerde hammond (overigens ook gespeeld door Bennie Veldman) als ondersteuning iets beter op zijn plaats geweest.

Met ‘This Pain’ leiden de bloedbroers de luisteraar op een voortreffelijke manier terug naar de Delta. Sober, recht uit het hart, maar bovenal bijzonder doeltreffend. Een ‘gitaarplukkende’ Gerrit Veldman met een rauwe, pijnigende, maar toch heldere stem en zijn broer Bennie als een soort beschermheer op zijn mondharmonica er achter. Heerlijk!

‘Daytrippin’ Man’ en ‘Tell Me Baby’ krijgen door het gebruik van de ‘green bullet microfoon’ een eigentijds ‘Lester Butler & Red Devils’ gehalte mee. Het nummer ‘Tell Me Baby’ mist ondanks de eenvoud een beetje aan diepgang. ‘Daytrippin’ Man’ heeft daarentegen wel zoveel power in zijn donder, dat een vergelijking met Lester Butler & The Red Devils bij lange na niet overtrokken is.

Met ‘In Waitin’ gaan de trossen helemaal los en komen de muzikale kwaliteiten van de vier bandleden prachtig bovendrijven. Gepassioneerde vocalen, messcherpe gitaarsolo?s, een heerlijke hammond en vooral een fantastisch knallende ritmesectie. Het slotnummer ‘All Those People’ is een door Gerrit Veldman geschreven nummer waarin hij onder andere Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan bedankt voor de muzikale invloed die de ‘oude meesters’ op hem en The Brothers hebben uitgeoefend. Heerlijk!

Na zo’n 2 minuten ijzige stilte brengen The Veldman Brothers hun debuut album met een ‘All Those People Reprise’ naar een hoogtepunt waarvan ik als luisteraar de tranen in mijn ogen krijg. Wat verschrikkelijk mooi en nederblues van een ongekend hoog niveau!

Home is een geweldig debuutalbum. Alle twaalf songs heb ik niet eens beschreven, maar dat is ook helemaal niet nodig, want dit is een debuut waar veel bluesbands alleen maar van kunnen dromen en waarmee The Brothers helemaal mee thuis kunnen komen. Een must voor de bluesliefhebber die naast de nodige emotie niet vies is van lekker “rockend” randje.

Bron: www.festivalinfo.nl/recensie_detail.php?recensie_id=1319